Students' Life

Αξιζει να μιλαμε για “stop bullying”;… 

By  | 

Όλη μέρα χθες έβλεπα αναρτήσεις με θέματα “stop bullying” και “τέλος στον σχολικό εκφοβισμό”. Ώπα, κάτσε λίγο, σύνελθε! Εσύ που τόσο αποφασιστηκά βάζεις τέλος στο σχολικό εκφοβισμό, δεν ξέρεις ότι έχεις υπάρξει ο μεγαλύτερος εκφοβιστής;;! Ή το ξεχνάς τόσο εύκολα; Ή μήπως δε σε συμφέρει; Ή καλύτερα, σε συμφέρει να δείξεις την καλή και ευαίσθητη πλευρά του εαυτού σου; Φεύ!

Η ενδοσχολική βία είναι μία από τις χειρότερες μορφές βίας -αν όχι η χείριστη- και δυστυχώς μόνο αν πραγματικά το βιώσεις σε προσωπικό επίπεδο, θα καταλάβεις ουσιαστικά περί τίνος πρόκειται και πόσο πολύ σε καταβάλει με τρόπο μαγικό, με τρόπο που αδυνατείς να καταλάβεις. Είναι αόρατοι οι εκφοβιστές; Σου κάνουν τέτοιο πόλεμο με σκοπό να σε τρελάνουν, να σε φέρουν σε τέτοιο σημείο, ώστε ο τρόμος σου να γίνεται αντιληπτός από χιλιόμετρα μακριά. Κι αν αυτό δεν είναι ψυχασθένεια, τότε τι;

Αν μπορούσα αυτή τη στιγμή να βγω στους δρόμους και να βροντοφωνάξω για το bullying, να στοιχίσω όλους τους εκφοβιστές σε μία σειρά και να τους κάνω ρεζίλι σε πανελλήνιο και όχι μόνο επίπεδο, θα το έκανα! Πολύ εύκολα! Χωρίς κανένα δισταγμό! Μόνο που οι εκφοβιστές δεν είναι τόσο γενναίοι, δεν είναι τόσο “μάγκες”, όσο θέλουν να δηλώνουν. Δεν είναι γιατί φοβούνται! Εκφοβίζουν γιατί ποτέ δεν ήταν κάποιος εκεί γι’ αυτούς, να τους προστατέψει και να τους αγκαλιάσει, να τους φιλήσει, να τους δώσει το σωστό παράδειγμα. Είμαι σίγουρη ότι το 95% από αυτούς που ανήρτησαν εχθές, 6 Μαρτίου για την παγκόσμια μέρα κατά του bullying, δεν έχουν υπάρξει θύματα, αλλά θύτες! Δεν έχουν ιδέα περί τίνος πρόκειται, αλλά, έτσι, για να γίνουν ένα με το “σωστό παράδειγμα”, κάνουν αυτό που πρέπει, για πρώτη φορά στη ζωή τους. Πρώτη και τελευταία, γιατί η 7η Μαρτίου είναι εδώ, για να συνεχίσουν το έργο τους…

Η κοροϊδία στο κοριτσάκι με τα παραπάνω κιλά, που αύριο θα λιμοκτονεί από πείνα, ο χλευασμός σε ένα ορφανό ή φτωχό και πάει λέγοντας… Και όλα αυτά κρυφά, μυστικά, χωρίς να δείχνουν πρόσωπα. Δεν τους συμφέρει να αποκαλυφθούν, γιατί, είπαμε, δεν είναι τόσο γενναίοι όσο εσύ που δέχεσαι τον εκφοβισμό τους.

Μετά απ’ όλες αυτές τις αναρτήσεις, που και καλά όλοι πιστεύουμε, αποφάσισα πως δεν υπήρχε περίπτωση να ανεβάσω κι εγω κάτι ανάλογο. Όχι γιατί δε με νοιάζει, ίσα – ίσα, είμαι η πρώτη που θα πω ΝΑΙ στην καταπολέμηση αυτού του εξωφρενικά άρρωστου φαινομένου.

Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να πηγαίνεις στο σχολείο σου, να νιώθεις μόνος, φοβισμένος, έξω από την ομάδα, αδυνατώντας να κατανοήσεις τι έχει γίνει. Στην πραγματικότητα, δεν έχει γίνει τίποτα, απλώς επειδή διαφέρεις για καποιο λόγο, οι υπόλοιποι “τέλειοι” προσπαθούν να σου μεταφέρουν τα δικά τους συναισθήματα, τα δικά τους προβλήματα ηθελημένα, αλλά ποτέ φανερά. Ακόμα κι αν πέσεις θύμα ξυλοδαρμού, δε θα είναι αυτοί μπροστά, ποτέ δε θα είναι μπροστά. Ο αδύναμος κρίκος θα σε χτυπήσει, γιατί και γι’ αυτό υπάρχει λόγος.

Μου πήρε πολύ καιρό να διαφοροποιήσω το θύτη από το θύμα, αλλά όταν αυτό έγινε πήρα δύναμη και ήρθα αντιμέτωπη με την πραγματικότητα. Γιατί να σε πατάνε όταν μπορείς να τους πατήσεις; Και μπορείς να τους πατήσεις, γιατί είναι πολύ πιο αδύναμοι από εσένα! Μακράν υποδεέστεροι και παραμελημένοι από τον περίγυρο. Είναι μία κλίκα προβλημάτων -τίποτα παραπάνω-. Θα μου πεις, “γιατί να πάω εγώ στον ψυχολόγο εν τέλει και όχι αυτοί;”. Θα κάνεις ό,τι μπορείς να γεμίσεις δυνάμεις και να τους φέρεις απέναντί σου και όταν έρθει αυτή η στιγμή, θα νιώσεις τη μεγαλύτερη ανακούφιση, τη μεγαλύτερη ευχαρίστηση. Ο κόμπος στο λαιμό σου δε θα υπάρχει. Θα ξεκαθαρίσεις μέσα σου, θα αναπνεύσεις!

Μίλησε! Μη το κρατάς μέσα σου! Ζήτησε βοήθεια! Μπορείς! Το ξέρω, είναι η πιο ψυχοφθόρα περίοδος της ζωής σου! Δεν καταλαβαίνεις τι σου συμβαίνει!

Είναι προτιμότερο, λοιπόν, να αναρτήσουμε κάτι που να λέει, “ναι, υπήρξα θύτης και μετανιώνω κάθε μέρα γι’ αυτό!”, παρά το “stop bullying”, αφού είναι ελάχιστοι αυτοί που το εννοούν!

Και να θυμάστε, καθετί που μπορεί να προσβάλει τον άλλον, ακόμα και μια κουβέντα, θεωρείται bullying, ειδικά όταν γίνεται εσκεμμένα. Ωραία να είσαι θύτης (τρόπος του λέγειν ωραία), σκέψου τι γίνεται όταν έρθεις στη θέση του θύματος…. Φαύλη καθημερινότητα είναι, κύκλος που γυρίζει…

 

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω…

  • Eleni Oikonomou

    Χαίρομαι που έγραψες για το θέμα αυτό. Όντως ξαφνικά ανακαλύψαμε για μια ακόμα φορά την Αμερική. Ήρθε η ιστορία του Βαγγέλη να μας θυμίσει ότι εκεί έξω κυκλοφορούν κάτι θρασύδειλα, κομπλεξικά και με νοητική στέρηση υποκείμενα που προσπαθούν να εκφοβίσουν, να μειώσουν και να ξεφτιλίσουν άτομα ανώτερα, ομορφότερα, εξυπνότερα, πιο τυχερά, πιο αγαπημένα από τους ίδιους. Μην τους επιτρέψετε ποτέ να κάνουν κάτι τέτοιο. Μιλήστε σε ανθρώπους της εμπιστοσύνης σας. Με την παραμικρή υποψία ότι θα τους ανακαλύψουν θα τρέξουν μακριά. Φοβούνται. Και όχι οι θύτες δεν είναι για λύπηση, είναι σαν τις κατσαρίδες, τις λυπόμαστε? όχι. Τις εξοντώνουμε.