Easy Cooking

Εναλλακτικη πιτσα στο λεπτο!

By  | 

Η συγκεκριμένη πίτσα ήταν έμπνευση ένα βράδυ στις πρώτες μου μέρες στο Μάντσεστερ. Πεινασμένη και κουρασμένη, δεν ήθελα πάλι τοστ ή σάντουιτς, όπως επίσης δεν υπήρχε περίπτωση να περιμένω πάνω από 40 λεπτά το delivery… Οπότε προκειμένου να ξεγελάσω την πείνα μου και να με ικανοποιήσω, συνδύασα το τόστ με την πίτσα…

Το εύκολο μ’ αυτό το είδος τοστ -πίτσας ή όπως αλλιώς θέλετε, είναι ότι δε μας δεσμεύει στα υλικά. Όπως και στην πίτσα ο καθένας χρησιμοποιεί ό,τι του αρέσει. Επίσης, ανάλογα με τον αριθμό των ατόμων υπολογίζουμε και τα υλικά.

Τρίβουμε μία μεγάλη ώριμη ντομάτα στον τρίφτη και μαζί με λίγη ρίγανη, 2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο, αλάτι, πιπέρι και μία πρέζα ζάχαρη, την προσθέτουμε σε ένα μικρό κατσαρολάκι. Περιμένουμε να πάρουν μία βράση και σβήνουμε τη φωτιά. Στο μεταξύ, όσο ετοιμάζεται η σάλτσα, φρυγανίζουμε τις φέτες του τόστ (με αυτόν τον τρόπο γίνονται πιο τραγανές και ο χυμός της ντομάτας δεν απορροφάται από το ψωμί) στη φρυγανιέρα για εξοικονόμηση χρόνου, στο φούρνο αν δε διαθέτετε μία. Η βασική εκτέλεση είναι έτοιμη και το μόνο που μας μένει είναι η επιλογή των υλικών. Αγαπημένη μου εκδοχή είναι με παρμεζάνα ή μοτσαρέλα, ρόκα και προσούτο.

Ψήνουμε στους 150 βαθμούς σε προθερμασμένο φούρνο για 10 περίπου λεπτά.

Extra Tips: 1) Αν χρησιμοποιήσετε τυρί, προτιμήστε τριμμένο, διαφορετικά, αν δεν έχετε, κόψτε το σε πολύ μικρά κομμάτια σαν δηλαδή να         είναι τριμμένο, γιατί η γεύση του είναι πιο μεστή.

  2) To προσούτο βάλτε το στο τέλος, αφού πρώτα αφαιρέσετε το περιττό λίπος από τις φέτες. 

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω…