Today's Mood

Ενα γραμμα απαντηση σε οσα συνεβησαν και συγκλονισαν!

By  | 

Ίσως γνωρίζετε, μπορεί και όχι, ότι η επικαιρότητα θα σχολιαστεί πολύ διαφορετικά από μένα, καθώς δε μ’ αρέσει να γίνομαι φερέφωνο μιας καλοπλασαρισμένης είδησης, ενός θλιβερού γεγονότος, μέσω του οποίου οι δημοσιογράφοι περιμένουν νούμερα, τηλεθέαση και απήχηση. Δεν ήθελα να αναφερθώ καθόλου αν γινόταν στο περιστατικό με το Βαγγέλη και όχι επειδή δε με αγγίζει ως θέμα, κάθε άλλο μάλιστα. Στεναχωρήθηκα πολύ. Ακόμα στεναχωριέμαι και θα συνεχίσω, γιατί έτσι πρέπει. Ήταν μία ψυχή, που χάθηκε εντελώς άδικα, ενώ με τη σωστή διαχείριση του θέματος όλα μπορούσαν να είναι διαφορετικά… Εχθές βράδυ, ωστόσο, έλαβα μία απάντηση, μία οργή, που έφερε τα αρχικά Α.Α. Σεβάστηκα το δικαίωμα της κοπέλας, να διατηρηθεί η ανωνυμία και δεν προχωράω σε αποκάλυψη του ονόματός της.

Σ’ ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη Α.Α!!

Το ότι θα έγραφα άρθρο για την ιστοσελίδα της Αφροδίτης δεν το περίμενα ούτε εγώ…αλλά ούτε και η Αφροδίτη!!

Αφορμή για να γράψω  στάθηκε ο θάνατος του Βαγγέλη και η χαζή απάντηση ενός παλιού μου συμμαθητή όταν τον ρώτησαν αν στο σχολείο υπήρχαν θύματα bullying .Η απάντησή του?  ”Εμείς δεν είχαμε παιδιά που να είχαν πέσει θύματα εκφοβισμού” . Όόοχι δεν είχατε.. δεν έβλεπες και καταλάβαινες  ”φίλε” μου γιατί εσύ ήσουν μαζί με την παρέα σου αυτός που τραμπούκιζε τα άλλα παιδιά. Δεν μπορείτε να μιλάτε για bullying, να ανεβάζετε φωτογραφίες στα social media   #StopBullying, να προσποιήστε τους καλούς και την επόμενη μέρα να γίνεστε ξανά το ίδιο που ήσασταν και πριν… νταήδες..

Τον Βαγγέλη και τον κάθε Βαγγέλη που έχουν πέσει θύματα δεν τον γνώριζα, αλλά θα το ήθελα πάρα πολύ και το εννοώ! Μπορεί να μην ξέρω σε τι βαθμό το πέρναγε, το περνάει και θα το περνάει ο καθένας, τους νοιώθω όμως ως έναν βαθμό… Ξέρω πώς είναι να μην μπορούν να μιλήσουν για κάτι- κάποιον που τους ενοχλεί απλώς επειδή δεν θέλουν να ενοχλούν, δεν μπορούν, φοβούνται για τον ίδιο τους τον εαυτό ή πιστεύουν ότι κανένας δεν θα τους καταλάβει.

Θύμα bullying έχω υπάρξει κι εγώ! (ουαααουυ θα γυρίσετε και θα πείτε, και τι θέλεις κοπελιά? Να σου δώσουμε και βραβείο?) και όχι δεν το κάνω για να με λυπηθείτε αλλά για να δείτε, να νιώσετε έστω και λίγο πώς αισθάνεται κάποιος που έχει πέσει θύμα…

Περίοδος γυμνασίου και το μόνο που θα ήθελε κάθε έφηβος/η είναι να έχει φίλους και να μπορεί να ενταχθεί άνετα στην παρέα του σχολείου… Αλλά όοοοχι, πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα θεωρούν τον εαυτό τους πολύ καλύτερο από τους άλλους επειδή είναι πιο όμορφοι, πιο δυνατοί..Είναι εκείνοι που μπορούν να κάνουν τους άλλους ότι θέλουν, να τους καταστρέψουν την ψυχολογία, με τα λόγια ,με τις πράξεις…Και το καταφέρνουν. Με εμένα το κατάφεραν. Ο ψυχολογικός πόλεμος σχεδόν καθημερινός. Δεν ήμουν βλέπετε και πολύ όμορφη. Ήμουν παχουλή και αυτό σε κάποιους δεν άρεσε…δεν τους άρεσε το διαφορετικό. «Χοντρή,βόδι» …ήταν μερικά από τα συνηθισμένα παρατσούκλια που με λέγανε..και γελάγανε…γιατί τους άρεσε.. την βρίσκανε με τον πόνο του άλλου. Γυρνούσα σπίτι και απλώς κλεινόμουν στον εαυτό μου. ‘Έλεγα στην μαμά μου ότι ήμουν άρρωστη για να μην πάω σχολείο. Δεν ήξερε όμως… «Σήκω και μην γκρινιάζεις» ήταν τα λόγια της. Ήξερα ότι δεν γινόταν αλλιώς!! Και οι ώρες δεν περνούσαν. Ζούσα με τον φόβο… Και δεν ήμουν η μόνη στη λίστα. Υπήρχαν κι άλλοι…κι άλλοι με τα διάφορα παρατσούκλια που είχαν βρει για τον κάθε ένα ξεχωριστά. Αλλά κανένας δεν μιλούσε γιατί φοβόντουσαν, γιατί θα ήταν μεγαλύτερο το ¨δούλεμα¨, γιατί..γιατί..γιατί..

Όλο αυτό συνεχίστηκε και στα χρόνια του λυκείου. Εκεί όμως ήταν διαφορετικά..Δεν ασχολιόμουν μαζί τους. Δεν ήθελα να πέσω στο επίπεδο τους. Γιατί αυτά τα άτομα ήταν πταίσματα, άμυαλοι και ευτελείς!

Συνέχεια έλεγα κοπελιά, «6 χρόνια είναι αυτά, μετά δεν θα τους ξαναδείς». Και πέρασαν!! Δεν θα τους ξαναδώ και είναι κάτι που με ευχαριστεί πολύ. Γιατί είμαι χαρούμενη. Γιατί έχω άτομα που μου στάθηκαν έχω τους φίλους μου και τους γονείς μου και ξέρω ότι είναι εδώ για αυτό που είμαι και όχι γι΄αυτό που φαίνομαι. Γιατί αξίζω, όχι μόνο εγώ αλλά όλοι εκεί έξω. Το ότι είμαστε διαφορετικοί είναι αυτό που μας κάνει να είμαστε ο εαυτός μας.

Υ. Γ.Μην φοβάστε να μιλήσετε στους γύρω σας. Πείτε τις σας απασχολεί! Πάντα θα βρίσκεται  λύση.

Και όσο για τους ¨τραμπούκους¨ η αδιαφορία είναι η καλύτερη λύση. Άργησα να το καταλάβω αλλά το κατάλαβα.

 

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω…