Today's Mood

Η οπτικη της μαμας: Μετα το λυκειο, στο εξωτερικο για σπουδες!

By  | 

Όταν γύρισα τον Σεπτέμβριο του 2014 από την Αγγλία, συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι με ρωτούσαν, εάν γύρισε και η Αφροδίτη (ετών 18) μαζί μου. Τους κοίταζα με απορία, ποιός λόγος να μου θέτουν άπαντες  αυτή την ερώτηση. Τελικά έφταιγε το χαμόγελό μου και η άριστη διάθεσή μου. Δεν το καταλάβαιναν. Το στενό μου περιβάλλον πίστευε ότι θα ερχόμουν πίσω στην Ελλάδα στεναχωρημένη και απελπισμένη. Μόνο που δεν αισθανόμουν διόλου έτσι, αντιθέτως γύρισα χαρούμενη, περήφανη και ήσυχη.

Συνόδευσα την κόρη μου για 10 μέρες ούτως ώστε να διεκπεραιωθούν θέματα όπως η τακτοποίηση οικονομικών θεμάτων, η εγγραφή της στο πανεπιστήμιο και η εγκατάστασή της στην εστία. Αυτές οι μέρες ήταν κουραστικές μεν, ευχάριστες δε.  Με σύμμαχο τον καλό καιρό και την υγιή αγωνία της εξερεύνησης μιας ξένης χώρας και πόλης, καταφέραμε να διευθετήσουμε όλες τις εκκρεμότητες σε χρόνο ντετέ και να απολαύσουμε  τις υπόλοιπες μέρες παρεούλα μαμά και κόρη.

Είχα φροντίσει να νοικιάσω ένα σπίτι δικό μου, στην άλλη άκρη της πόλης και  σε απόσταση ασφαλείας από την εστία της Αφροδίτης.  Αυτό το έκανα με σκοπό αφενός να δοκιμάσει να μένει για πρώτη φορά μόνη της και αφετέρου όταν πια θα έφευγα, να μην της έλειπα. Δίναμε ραντεβού κάθε μέρα στο κέντρο, πηγαίναμε για shopping, βόλτες, φαγητό, μουσεία κλπ. Κάποιες φορές έρχονταν μαζί μας και οι νέοι φίλοι της, και εκείνοι παιδιά από την Νότια Ευρώπη κυρίως. Οι μέρες κυλούσαν όμορφα και τα βράδια πήγαινε η κάθε μια στο σπίτι της.

Παρατηρούσα ότι η αυτή η πόλη της ταίριαζε, λάτρευε το πανεπιστήμιό της,  βρήκε το Manchester πολύ πιο όμορφο και ενδιαφέρον, απ ότι το περίμενε. Πλησίαζαν όμως οι μέρες της αναχώρησής μου, του αποχωρισμού. Κάποιες νύχτες το παραδέχομαι πεταγόμουν στον ύπνο μου, συνειδητοποιούσα πως θα άφηνα το κοριτσάκι μου μόνο σε τρυφερή ηλικία σε μια ξένη χώρα. Μακριά από την ζεστασιά και ασφάλεια του σπιτιού και της οικογένειάς της, (ήταν 17 ετών όταν πήγε μόνη για πρώτη φορά μέχρι την πλατεία Συντάγματος) και μέσα σε ένα χρόνο τόλμησε αυτό τεράστιο βήμα. Αυτές τις στιγμές όταν  άκουγα τους τρελούς χτύπους της καρδιάς μου, έφερνα την εικόνα της μπροστά μου. Το βλέμμα της αποφασιστικό, χαρούμενο και γαλήνιο. Δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας λοιπόν.

Ήταν αποφασισμένη, θα έμενε εκεί, θα σπούδαζε, θα έβαζε τα πρώτα λιθαράκια για να χτίσει την καινούργια της ζωή. Μόνη, βασιζόμενη στις δικές τις δυνάμεις και αυτό της άρεσε. Νομίζω πως αυτό τις άρεσε περισσότερο απ όλα, να ανοίξει τα φτερά της, να συνειδητοποιήσει η ίδια πόση δύναμη ψυχής έκρυβε τόσα χρόνια μέσα της. Κατάφερε να κόψει τον ομφάλιο λώρο και να τραβήξει τη δική της πορεία.

Ναι, μου λείπει αφάνταστα. Για την ακρίβεια η φυσική της παρουσία. Οι κουβέντες, τα γέλια, τα ταξίδια, οι διαφωνίες, οι ατελείωτες συζητήσεις για κάθε είδους θέματα. Ξέρω όμως ότι περνάει και είναι καλά, και ούτε κουβέντα για Ελλάδα, νοσταλγία κλπ.  Δεν της λείπει η Ελλάδα (προς το παρόν), μόνο κάποια πρόσωπα που τα βλέπει σε κάθε της ταξίδι και φυσικά η Μυκονούλα της, για την οποία ζει και αναπνέει.

Κλείνοντας θα πω μόνο η εξίσωση έχει ως εξής: Ευτυχισμένο και χαρούμενο παιδί = Ευτυχισμένη και χαρούμενη   μαμά.

Υ.Γ. Ευτυχώς που υπάρχει το Skype, διαφορετικά δεν θα το πάλευα το θέμα!!!

  • Voula

    Ένα τεράστιο ΜΠΡΑΒΟ στην κόρη που έκανε ΤΟ άλμα στην ζωή της και συγχαρητήρια στην μαμά που μεγάλωσε ένα παιδί με αυτοπεποίθηση και δύναμη και το υποστηρίζει σε κάθε του βήμα και ας είναι δύσκολο για την ίδια.