Psychology

Ιουλία Μπακράτς, “όταν βίωσα τον ρατσισμό…”

By  | 

Δυστυχώς ο ρατσισμός στις μέρες μας αποκτά ολοένα και μεγαλύτερη ισχύ, είτε αυτό έχει να κάνει με φυλετικές διακρίσεις, εθνικές, θρησκευτικές, είτε με ρατσισμό ανάμεσα στα είδη, σπησισμό. 

Ευχαριστώ πολύ την Ιουλία, που μας έστειλε το δικό της κείμενο έχοντας βιώσει και η ίδια φυλετικό ρατσισμό. 

Ονομάζομαι Ιουλία Μπακράτς και είμαι τριτοετής φοιτήτρια στο τμήμα ΜΜΕ του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου. Γεννήθηκα το Νοέμβριο του 1992 στη Θεσσαλονίκη και εκεί έζησα τα πρώτα τρία χρόνια της ζωής μου. Η Θεσσαλονίκη ήταν η πρώτη πόλη σταθμός για τους γονείς μου, όταν αποφάσισαν να περάσουν τα αλβανικά σύνορα μια για πάντα, για ένα καλύτερο αύριο. Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 η Ελλάδα φάνταζε χώρα μαγική για όλους τους μετανάστες. Ήπιο κλίμα, αρκετές υποδομές και ευκαιρίες για δουλειά, χώρα που κέρδιζε επάξια θέση στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αναπτυσσόμενη, ίσως και αναπτυγμένη για χώρες όπως η Αλβανία και η Βουλγαρία τότε.
Θυμάμαι, το σπίτι που μας φιλοξενούσε, ένα υπόγειο, δύο δωμάτια στο σύνολο, αρκετά παλιό, με φθαρμένους τοίχους και μούχλα, σε μία γειτονιά της Τούμπας. Δε θυμάμαι κάτι άλλο από εκείνα τα χρόνια στη Θεσσαλονίκη… Το Δεκέμβριο του 1995 μετά από πολλή προσπάθεια, ο μπαμπάς μου βρίσκει δουλειά σε δυο οικοδομές στην Αθήνα, ενώ η μαμά μου καθαρίζει σκάλες εταιρειών και δουλεύει ως οικιακή βοηθός σε 8 σπίτια. Δύσκολα χρόνια. Πιο δύσκολα όμως ήταν τα πρώτα χρόνια στο δημοτικό σχολείο. Για πέντε χρόνια νοικιάσαμε ένα σπίτι στην περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα. Ήταν τα χειρότερα χρόνια της ζωής μου. Ξύπναγα καθημερινά στις 5 το πρωί, αφού οι γονείς μου έπιαναν δουλειά στις 6 και πήγαινα στο σχολείο με την πρώτη βάρδια φύλαξης. Παρά τη νύστα βέβαια, το σχολείο μου άρεσε. Ήθελα να μάθω πολύ καλά ελληνικά, να αποδείξω ότι και εμείς οι μη Έλληνες έχουμε την ικανότητα να μιλάμε τα ελληνικά καλύτερα από τους αυτούς καθαυτούς Έλληνες. Τα διαλείμματα όμως ήταν τα χειρότερά μου. Ξέρετε, τα παιδιά, μπορούν να σε πληγώσουν τόσο που να το θυμάσαι για όλη σου τη ζωή. Είχα λίγες φιλίες, αλλά μέχρι εκεί. Απαγορευόταν ρητά από τους γονείς των συμμαθητών μου η φιλία με την “Αλβανίδα”. Τότε ήταν πιο σπάνιο να έχεις Αλβανούς ή ξένους γενικά συμμαθητές, σήμερα είναι σπάνιο να μην έχεις. Αυτή ήταν και η πρώτη μου επαφή με τον ρατσισμό. Μία μαμά να λέει μυστικά- φανερά στην κόρη της, “πρόσεξε την “Αλβανίδα” να μη σου κλέψει τίποτα… Είναι επικίνδυνοι αυτοί μακριά από μας…”. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί μία άλλη φυλή είναι τόσο φοβερά επικίνδυνη. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί ένας άνθρωπος, μία οικογένεια πρέπει να παίρνει στο λαιμό τους όλη τη σάρα και τη μάρα της κοινωνίας. Ναι, δε διαφωνώ. Υπάρχουν Αλβανοί, Κούρδοι, Πακιστανοί, Βούλγαροι… που είναι κλέφτες και άτιμοι. Υπάρχουν όμως και Έλληνες καθόλου έντιμοι, ψεύτες, απατεώνες, ακόμα και κλέφτες. Γιατί λοιπόν τους βάζουμε όλους στο ίδιο τσουβάλι χωρίς κάποια διαλογή;…
…Και κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια, μεγάλωσα, έδωσα πανελλήνιες και πέρασα στη σχολή που επιθυμούσα. Δε το μετάνιωσα ποτέ. Δε μετάνιωσα ούτε όταν κράτησα την ελληνική σημαία στην παρέλαση του σχολείου μου, αφού πάντα ελληνίδα αισθανόμουν. Μοναδικές φίλες μου 3 κορίτσια από το Λύκειο, με τις οποίες συνεχίζω να είμαι κολλητή μέχρι σήμερα, αφού γνωρίζω καλά ότι μ’ αγαπάνε γι’ αυτό που είμαι και όχι γι’ αυτό που θα ήθελαν να ήμουν… Και τι είμαι; Μια Αλβανίδα στην Ελλάδα… Πόσο κακό δηλαδή; Τραγικό…
Ένιωσα τη ματαιοδοξία και την ανασφάλεια για χρόνια. Φοβόμουν να κάνω μία σχέση με Έλληνα γιατί ήμουν σίγουρη ότι θα πληγωθώ μόλις αποκαλύψω την καταγωγή. Μέχρι που έκανα. Μετά από πολλή συζήτηση με τον εαυτό μου. Τον αγάπησα και με αγάπησε. Κρατούσα σαν επτασφράγιστο μυστικό την καταγωγή μου, αλλά κάποια στιγμή το επίθετο με πρόδωσε. Και πληγώθηκα. Και κλείστηκα στον εαυτό μου. Για πολύ καιρό. Έπρεπε να παραδεχτώ ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Οι άνθρωποι όσο κι αν δε το παραδεχόμαστε είμαστε ρατσιστές. Δε βγάζω τον εαυτό μου έξω. Είμαι κι εγώ ίσως, αλλά σε άλλα θέματα. Ευτέλεια σε όλο της το μεγαλείο δηλαδή.
Είναι δυνατόν εν έτει 2015, να κάνουμε διακρίσεις αντί να νιώθουμε όλοι το ίδιο; Το διαφορετικό δεν είναι ξένο. Αν ήμασταν όλοι το ίδιο τι νόημα θα είχε η ζωή; Κάπως έτσι αναθεώρησα.
Πλεον δηλώνω χωρίς ίχνος ντροπής και υποτέλειας ποια είναι η καταγωγή μου κι αυτό είναι πολύ πιο ειλικρινές και έντιμο, απέναντι στους γονείς μου πρώτα απ’ όλα. Έμαθα να αποδέχομαι την απόρριψη από πολλούς και να συνεχίζω να αγωνίζομαι. Έμαθα να αναγνωρίζω τους ανθρώπους που με αγαπάνε πραγματικά και να τους το δείχνω.
Ακόμα ελπίζω ότι κάποια στιγμή το φαινόμενο του ρατσισμού θα εξαλειφθεί…
…γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς όλοι είμαστε άνθρωποι. Πλούσιοι, φτωχοί, μαύροι, άσπροι…

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω…