Today's Mood

Κυριακατικη βολτα στην παραλιακη! 

By  | 

Εχθές με ρώτησε η μαμά μου αν μου έχει λείψει καθόλου η θάλασσα. Δε μου είχε περάσει από το μυαλό να σας πω την αλήθεια. Ωστόσο, μπήκε η άνοιξη. Τέτοιες μέρες συνηθίζουμε να πηγαίνουμε βόλτες στην παραλία του Φαλήρου και του Αλίμου, στη Γλυφάδα και λίγο πιο κάτω, στον όμιλο Βουλιαγμένης. 

Έχω μεγαλώσει μ’ αυτά τα Σαββατοκύριακα. Ανοιξιάτικες Κυριακές με την αδελφή μου και τον ξάδελφό μου στην παιδική χαρά του Αλίμου και μετά για καφέ και πορτοκαλάδα στο “Ostria”. Μπαλόνια και παιχνίδι μέχρι να πέσει ο ήλιος το απόγευμα και οι γονείς μας να μας δείξουν το δρόμο για το σπίτι. 

Ακόμα και όταν μεγαλώσαμε, γίναμε 16, 17, 18, οι Κυριακές ήταν, είναι και θα είναι οικογενειακές. Τη Γλυφάδα τη βαριέμαι την Κυριακή και δεν την απολαμβάνω, καθώς τα μαγαζιά είναι γεμάτα -γεμάτα όμως- μέχρι πολύ αργά το βράδυ και ο συνωστισμός είναι απερίγραπτος. Επιλέγουμε τη Βουλιαγμένη, ναι μεν έχει επίσης πολύ κόσμο, είναι λιγότερο αποπνικτικά δε. 

  

 Στη λίμνη θα ακούσεις ιστορίες από τα παιδικά χρόνια της μαμάς και της θείας. Τη δική τους θεία, που τις πήγαινε βόλτα εκεί, για μπάνιο και πορτοκαλάδα.  Στη λίμνη χαλαρώνεις, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Ξεφεύγεις από τη ρουτίνα και τα καυςαέρια της πόλης και δε χρειάζεται να οργανώσεις πολύωρες εκδρομές στην εξοχή, αφού είναι δίπλα σου! Αν όχι δίπλα σου, τότε πολύ κοντά σου. 

 Λίγο παρακάτω, στον ναυτικό όμιλο, θα χαζέψουμε τους ιστιοπλόους και θα εισπνεύσουμε καθαρό αέρα και το ιώδιο της θάλασσας. Στην ακτή δεν υπάρχουν ξαπλώστρες με λουόμενους ακόμα και έχεις την ευκαιρία να περπατήσεις στην άμμο, να απολαύσεις μία διαφορετική Βουλιαγμένη -μια ανοιξιάτικη Βουλιαγμένη- λίγο πριν φορέσει τα καλοκαιρινά της.

 

 Αν στα σχέδιά σου είναι φαγητό σε κάποιο από τα πολλά μαγαζιά δίπλα στη θάλασσα -κλείσε τραπέζι από νωρίς – γιατί πολύ γρήγορα εξαντλούνται! Το “Εν Πλω” είναι μία από τις επιλογές μας μιας και μας θυμίζει μαγαζί σε νησί, εκεί που στα τραπέζια σκάει το κύμα. 

  

Στη Βάρκιζα με πηγαίνανε όταν ήμουν πολύ πολύ μικρή, οπότε αμυδρά θυμάμαι όσα θυμάμαι. Ένα λούνα παρκ θυμάμαι, που απολάμβανα κάθε μου στιγμή εκεί και μία “Καθαρά Δευτέρα” (μπορεί και παραπάνω από μία) να πετάω χαρταετό με την οικογένειά μου. Έχω να πάω πολύ καιρό, λοιπόν αλλά νομίζω δεν έχει αλλάξει πολύ. 

Σήμερα που έχει ήλιο και στην Αγγλία, μπορώ να πω πως μου λείπει η θάλασσα, μου λείπουν οι συγκεκριμένες βόλτες με την οικογένεια ή στο Φλοίσβο με τη Χαρά. Ίσως να μου λείπουν, γιατί είμαι από τους λίγους Έλληνες στο Μάντσεστερ, που ακόμα περιμένουν να τελειώσουν τα μαθήματα και να γυρίσουν στην Ελλάδα. 

Υ.Γ Την άλλη εβδομάδα δε θα τα αναπολώ καθόλου…!! 

  

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω…