Psychology

Μπαμπα, ειμαστε gay!

By  | 

Έχω αναρωτηθεί πολλές φορές για το πώς άραγε να νοιώθουν ομοφυλόφιλα παιδιά, όταν έρχεται η ώρα να το ανακοινώσουν στους γονείς τους.

Δυστυχώς ως χώρα μόνο “openminded” δεν είμαστε ή είμαστε ανοιχτόμυαλοι εκεί που θέλουμε να είμαστε… Συνήθως με πονηρό τρόπο, αλλά αυτό ξεφεύγει απ’ το θέμα μας… Ο Έλληνας δύσκολα θα δεχτεί το διαφορετικό -οτιδήποτε διαφορετικό του κανονικού, δηλαδή- και δεν καταλαβαίνω το γιατί. Το συγκεκριμένο βίντεο, μου το έστειλε η μαμά μου με το σχόλιο, “δες το, αξίζει. Συγκινήθηκα πολύ…”. Πράγματι, κι εγώ συγκινήθηκα, γιατί κατάλαβα και αφουγκράστηκα το φόβο τους, την απελπισία τους και τα διλήμματά τους. Από τα μάτια τους γίνεται κατανοητή η απελπισία και ο τρόμος της ανακοίνωσης στον πατέρα τους. Εδώ αγχωνόμαστε μερικές φορές για το πώς θα ανακοινώσουμε τα απλούστατα, φανταστείτε τι γίνεται, λοιπόν, όταν δίδυμα αδέρφια ανακοινώνουν στον πατέρα τους το μεγάλο τους μυστικό…

Δε διαφωνώ, είναι ιδιαιτέρως ιδιάζουσα η ατμόσφαιρα και πολύ δύσκολο για το γονιό να δεχτεί ότι οι δύο του γιοί είναι ομοφυλόφιλοι, όμως αυτή είναι η αλήθεια και το να κρυβόμαστε πίσω από το μικρό μας δαχτυλάκι είναι μια φενάκη, μια κοροϊδία του εαυτού μας. Από τα λίγα που έχω δει και έχω ακούσει σε Ελλάδα και εξωτερικό, είναι πολύ εύκολο να βγάλω το συμπέρασμα “Ο ‘Ελληνας δε θα γίνει ποτέ Ευρωπαίος σε τέτοια ζητήματα, όπως η ομοφυλοφιλία, όσο διαβασμένος, όσο ανοιχτόμυαλος και εναλλακτικός να προσποιηθεί ότι είναι”. Ο πατέρας, με ένα απλό “σας αγαπώ”, έβγαλε τα δύο αδερφια από τη δύσκολη θέση, συγκινήθηκε μαζί τους και κατανόησε την επιθυμία τους, τα συναισθήματά τους. Στη δυτική Ευρώπη, άλλωστε, είναι μηδαμινές οι προκαταλήψεις γύρω από το θέμα, με τους ομοφυλόφιλους να μπορούν να κυκλοφορούν χέρι – χέρι δημοσίως, χωρίς να χρειάζεται να κρύβονται και να προσποιούνται.

Όχι, όπως και να το κάνουμε, ο Έλληνας δε το δέχεται. Φυσικά, δε λέω να δεχτεί το ακραίο, το υπερβολικό, που προκαλεί και χλευάζει. Αυτή τη συμπεριφορά ούτε εγώ τη δέχομαι. Όταν όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά και το εν λόγω παιδί είναι συνειδητοποιημένο, είναι σίγουρο για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις και δεν ενοχλεί, τότε είναι τουλάχιστον γελοίο να μη το δεχτούμε. Στο κάτω- κάτω, δε μας πέφτει λόγος, τα εν οίκω μη εν δήμω έλεγαν οι Αρχαίοι ημών πρόγονοι, σωστά;

Ας αναλογιστούμε, λοιπόν, πώς θα ήταν τα πράγματα και στη χώρα μας, αν οι γονείς ήταν περισσότερο συνειδητοποιημένοι, ουσιαστικότερα ενημερωμένοι και λίγο -ελάχιστα περισσότερο απελευθερωμένοι. Αδιαμφισβήτητα όλα θα ήταν πολύ διαφορετικά. Τα παιδιά δε θα αναγκάζονταν να προσποιούνται, δε θα “έπαιζαν” με τα αισθήματά τους και δε θα έφευγαν από τη χώρα τους γι’ αυτό το λόγο…  Μπορεί να είναι για όλους τους “απ’ έξω” να δεχθούν την πραγματικότητα και την αλήθεια, φανταστείτε, όμως, πώς νιώθουν όλες οι καταπιεσμένες ψυχές, που κουβαλάνε μέσα τους τέτοιο φορτίο…

Δείτε το βίντεο από τη συνέντευξη που δώσανε και οι τρεις στην Ellen DeGeneres… 

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω…