Today's Mood

Ονομαζομαι Jazmin και εχω κανει 7 αποπειρες αυτοκτονιας!

By  | 

Όπως κάθε βδομάδα, έτσι και σήμερα, έριξα μια ματιά στη φοιτητική εφημερίδα, που μοιράζεται κάθε Δευτέρα πρωί έξω από το καφέ του Business School. Το μάτι μου έτυχε να πέσει πάνω σε μία συνέντευξη – εξομολόγηση, που με συγκλόνισε. Στεναχωρήθηκα. Σοκαρίστηκα. Αναλογίστηκα, τι συμβαίνει τελικά έξω, στον κόσμο. Ιστορίες που ενώ για πολλούς είναι απλή πραγματικότητα, η καθημερινότητά τους, για άλλους είναι μία ιστορία σε μία φυλλάδα, κάλλιστα καλοστημένο σήριαλ… Όμως όχι… Δεν είναι σήριαλ, δεν είναι μυθιστόρημα, ούτε απλώς μία συνηθισμένη ιστορία… Είναι το δράμα ενός συνανθρώπου μας, μιας συμφοιτήτριας, που αν δε το διαβάζαμε δε θα είχαμε ιδέα για το τι κουβαλάει μέσα της…

Αυτή είναι η ιστορία της Jazmin, μία ακόμη ιστορία, ικανή να μου στείλει ένα ακόμα μήνυμα…

Όλα ξεκίνησαν μία μέρα του Απρίλη πριν από πέντε χρόνια, αν θυμάμαι καλά… Μόλις είχα κλείσει τα 16. Εδώ στην Αγγλία γίνεται μεγάλη γιορτή στα 16α γενέθλια. Είναι κάτι σαν πρώτη γεύση ενηλικίωσης. Στο σπίτι ούτε που θυμήθηκαν τα γενέθλια μου, όχι ότι το περίμενα… Η κολλητή μου η Mary με πήρε τηλέφωνο να μου ευχηθεί και μαζί με το αγόρι μου τον George μου οργάνωσαν πάρτυ έκπληξη! Χάρηκα που με θυμήθηκαν… Ας ήταν και οι μόνοι…

Δύο μέρες αργότερα, έτυχε να πέσει στα χέρια μου ένα μήνυμα της “κολλητής” και του George… Τα έχασα, δεν ήξερα τι να πω… Οι δυο τους να έχουν σχέση τόσο καιρό και να μην έχω καταλάβει τίποτα; Προδοσία! Εξευτελισμός! Αηδία! Οι δύο άνθρωποι που εμπιστευόμουν πιο πολύ στη ζωή μου μόλις με είχαν προδώσει με το χειρότερο τρόπο… Ακόμα μία προδοσία… Γιατί; Γιατί; Αναρωτιέμαι ακόμα και σήμερα, έξι χρόνια μετά, άραγε υπάρχει Θεός; Αν υπάρχει, γιατί με ταλαιπωρεί έτσι; Κατάθλιψη. Είμαι και πάλι μόνη. Δεν έχω κανέναν. Έρχεται η πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας. Παρακολουθούσα τον τελευταίο καιρό στο ίντερνετ τους καλύτερους και πιο αποτελεσματικούς τρόπους αυτοκτονίας… Δεν ήθελα να ξανά πονέσω, μόνο να κοιμηθώ. Να μη νιώθω άλλο πόνο. Δεν το άντεχα. Η επόμενη μέρα με βρίσκει πεσμένη στο μπάνιο του σπιτιού μου στο Newcastle. Η μητέρα μου με βρήκε αναίσθητη. Για ακόμα μία φορά δε μ’ αφήνει να ησυχάσω… Στο νοσοκομείο μου κάνουν πλύση στομάχου. Δεν ασχολήθηκε κανείς. Η “μαμά” δεν ήθελε να δώσει έκταση στο θέμα… Ούτε με ρώτησε, “γιατί;”, τον λόγο… ‘Ήθελα τόσο πολύ να με ρωτήσει για μία φορά στη ζωή της πώς νιώθω, τι κάνω… Μάταια… Η κατάθλιψή μου επιδεινωνόταν μέρα με τη μέρα, ώρα με την ώρα… Και δεν ήταν μόνο ο George, αυτή μάλλον ήταν η αφορμή… 16 χρονών και δηλώνω παντελώς δυστυχισμένη! Ναι, δυστυχισμένη. Πικραμένη. Ξέρετε τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις; 16 χρονών και δεν έχω ακούσει μία φορά “Σ’ ΑΓΑΠΩ”, μια λέξη τόσο συνηθισμένη, σωστά;… Σκέψεις, κι άλλες σκέψεις. Κενό. Ανασκόπηση. Σε τι έφταιξα; Γιατί τόση ατυχία; Μετά από δύο περίπου εβδομάδες επιχειρώ δεύτερη απόπειρα… Αυτή τη φορά αποφάσισα πως καλύτερος τρόπος είναι να με χτυπήσει αυτοκίνητο. Όχι. Πάλι δε τα κατάφερα. Θέλω να κοιμηθώ. Αφήστε με ήσυχη. Στο νοσοκομείο πλέον είχαν πειστεί ότι έπρεπε επειγόντως να αρχίσω θεραπεία με ψυχολόγο.

Στο σπίτι πάλι τα ίδια, η μαμά μου δεν παίρνει με τίποτα το μήνυμα. Βυθισμένη στη δική της κατάθλιψη, στον αλκοολισμό, δεν ασχολείται ποτέ μαζί μου, αλλά ούτε με τον άρρωστο αδερφό μου, τον Daniel. Ο Daniel είναι 3 χρόνια μικρότερός μου και πάσχει από ALS. Οι γονείς μου είναι χωρισμένοι. Ο μπαμπάς μου μην μπορώντας να αντέξει τον αλκοολισμό της μητέρας μου, μας άφησε. Δεν τον κατηγόρησα ποτέ, ωστόσο, εμάς γιατί δε μας πήρε μαζί του; Μας άφησε εδώ, μ’ αυτή. Δε θέλαμε κάτι ιδιαίτερο, λίγο φαΐ και λίγη ζεστασιά. Είναι αργά. Πριν δύο χρόνια ο μπαμπάς μου σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Κι εγώ σκλαβωμένη. Τώρα δεν έχω να πάω πουθενά. Τελειωμένη υπόθεση. Στο σχολείο θύμα μπούλινγκ. Ανέκαθεν. Από την πρώτη μέρα. Ειδικά όταν εμφανιζόταν η μαμά μου. Ποτέ δε θα ξεχάσω τη μία και μοναδική φορά που μαζευτήκαμε τα παιδιά της γειτονιάς να παίξουμε με τα ποδήλατά μας. Ήταν αυτή η φορά, η μία και μοναδική, που δε θα ξεχάσω ποτέ, η φορά που έπαιξα, που ήμουν ξέγνοιαστη, ξεχασμένη…μέχρι που εμφανίστηκε η μαμά μου. Οι μαμάδες των υπολοίπων παιδιών δεν άφησαν τα παιδιά τους να ξανά κάνουν παρέα την κόρη της “αλκοολικής”.

Σκεφτείτε το, ποιος ήταν ο λόγος να ζω; Ένα ορφανό, μια κόρη αλκοολικής με άρρωστο αδερφό. Οι απόπειρες αυτοκτονίας ήταν αναπόφευκτες. Ένιωθα το απόλυτο κενό, τον απόλυτο πόνο. Ίσως γι’ αυτό να μην πετύχαιναν οι απόπειρες… Ο έσω πόνος μου ήταν πολύ πιο ισχυρός… Μέχρι που ήρθε η τελευταία απόπειρα. Νοσηλεύομαι στο νοσοκομείο -στην εντατική- για μία εβδομάδα. Ο οργανισμός μου δεν άντεχε άλλο χτύπημα. Είχε εξασθενίσει. Η τελευταία μου απόπειρα ήταν η αποφυγή φαγητού και νερού για 8 μέρες. Αφυδατώθηκα και έπεσα σε κώμα. ‘Οταν ξύπνησα, μία γιατρός με πολύ έντονο και επικριτικό ύφος μου τόνισε, “Στάθηκες τυχερή μέσα στην ατυχία σου. Μα καλά, είναι πράγματα αυτά 16 χρονών; Στα 30 σου τι θα κάνεις;…” Αυτό ήταν, “Στα 30 μου τι θα κάνω;…”

Μετά από τόσα φάρμακα, τόσες συνεδρίες με ψυχολόγους, έλαβα το μήνυμα… Υπήρξα δυστυχισμένη αυτά τα 20 χρόνια της ζωής μου. Προσπαθούσα να ξεφύγω από την κατάσταση, αλλά με λάθος τρόπο. Κακό στους γονείς μου δεν ήθελα να κάνω. Δεν ξέρω ποια είναι ακόμα τα συναισθήματά μου γι’ αυτούς. Το μόνο σίγουρο είναι το πόσο ντροπή νιώθω γι’ αυτό που έκανα στον εαυτό μου. Τώρα συνειδητοποιώ πόσο φρικτό είναι να θες εσύ ο ίδιος να γίνεις δολοφόνος του ίδιου σου του εαυτού. Ντρέπομαι. Ειλικρινά.  Αποφάσισα να δουλέψω και να σπουδάσω. Να βάλω νόημα στη ζωή μου. Να βοηθήσω. Μπορώ να το κάνω και θα το κάνω. Είναι ένας τρόπος εξιλέωσης, ένας τρόπος να αναπνεύσω, να διώξω αυτόν τον κόμπο που με πνίγει 20 χρόνια.  Με ενδιαφέρει η ψυχολογία, αφού θα είναι πρόκληση για μένα να έρθω αντιμέτωπη με την περιπέτειά μου. Μπορεί να μην ξέρω τι θα πει αγάπη, παιχνίδι, ξεγνοιασιά, ξέρω όμως πώς θα βρω τρόπους να τα αναπληρώσω. Ας είναι και δίνοντας τη βοήθειά μου σε παιδιά που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με μένα.

Θα περιμένω και τον αδερφό μου να ενηλικιωθεί σε λίγο καιρό και μετά θα αφήσω τον εαυτό μου να ζήσω το όνειρο…

…Και κάτι τελευταίο… Είναι ευτυχισμένοι όσοι έχουν ακούσει έστω και μία φορά στη ζωή τους τη λέξη “Σ’ ΑΓΑΠΩ”!…

Jazmin…

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω...