Psychology

Οταν ο χρονος σταματαει : Ψυχογενης Ανορεξια.

By  | 

Η τροφή είναι το καύσιμο που χρειάζεται ένα σώμα για να λειτουργήσει. Είναι όμως μόνο αυτό; Η στέρηση της μπορεί να είναι τιμωρία, μέθοδος βασανισμού ή ένας ακόμα τρόπος να αντισταθούμε στην αδικία και να διαδηλώσουμε την αντίρρηση μας. Οι Διαταραχές Πρόσληψης Τροφής αν και σχετίζονται με τη τροφή δεν είναι διατροφικές αλλά ψυχολογικές. Η Ψυχογενή Ανορεξία εμφανίζεται με έντονη ανησυχία για το βάρος, τη διάπλαση του σώματος καθώς και με έμμονη σκέψη κι ενασχόληση με το φαγητό. Οι πάσχοντες όσο και όπως μπορούν μειώνουν την προσλαμβανόμενη τροφή και επιθυμούν να είναι όσο πιο αδύνατοι γίνεται αν και δύσκολα μπορούν να αντιληφθούν το πόσο ισχνό και εξαντλημένο είναι το σώμα τους. Τέλος βιώνουν έναν υπερβολικό φόβο ότι ακόμα και η παραμικρή ποσότητα τροφής μπορεί να προκαλέσει ανεξέλεγκτη αύξηση του σωματικού βάρους.
Στη πραγματικότητα δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι γιατί κάποιος εμφανίζει τα συμπτώματα, και γιατί αυτό ξεκινάει συχνά στην εφηβεία ή λίγο μετά από αυτήν. Η αιτιολογία είναι πολυ-παραγοντική. Αποτελεί συνδυασμό γονιδίων που κουβαλάνε μία «ευαισθησία» σε αυτές τις διαταραχές, το στρες σε συνδυασμό με προσωπικές και οικογενειακές δυσκολίες μπορεί να πυροδοτήσουν την εμφάνιση της. Επίσης πιστεύουμε ότι η κοινωνική πίεση να είμαστε πολύ λεπτοί για να είμαστε αρεστοί οδηγεί σε εξαντλητικές δίαιτες που διευκολύνουν την εμφάνιση της διαταραχής. Η Ψυχογενής Ανορεξία υπερισχύει καθαρά στις κοινωνίες με οικονομική ευμάρεια, ενώ είναι σχεδόν άγνωστη στις χώρες του τρίτου κόσμου.
Η συμπεριφορά αλλά και τα βιώματα ενός κοριτσιού με ανορεξία πλαισιώνονται πάντα με αμφιθυμία. Η άρνηση της τροφής επιτρέπει στο άτομο να εκφράσει την αντίθεση του στα πράγματα και ταυτόχρονα να μην εγκαταλείψει τον κόσμο του παιδιού και τις ανάγκες εξάρτησης. Πρόκειται για μια ακραία προσπάθεια να διατηρήσει σε αναστολή το παρελθόν και το μέλλον που ορίζουν την ανορεξία ως «εμπειρία του χρόνου που σταματά».
Πώς θα το αντιμετωπίσω;
Η Ανορεξία δεν αντιμετωπίζεται με μαγικούς τρόπους. Χρειάζεται προσπάθεια επιμονή από εσένα, την οικογένεια και τους ειδικούς θεραπευτές. Δεν είναι εύκολο να δεσμευτεί κάποιος σε μία προσπάθεια που τον αναγκάζει να πηγαίνει ενάντια στο μεγαλύτερο φόβο του… Χρειάζεται να πιστέψεις ότι μπορείς να ζήσεις χωρίς το καθημερινό ζύγισμα, την αγωνία για το επόμενο γεύμα, την κούραση, την έλλειψη συγκέντρωσης ή τους συνεχείς εμετούς. Και ότι αυτή η προσπάθεια σου έχει πολλές πιθανότητες να είναι επιτυχημένη και να σε φέρει κοντά σε μία περισσότερο αυθεντική ζωή που θα νιώθεις ότι αξίζει να τη ζεις.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα την Αθήνα. Σπούδασα παιδαγωγός προσχολικής ηλικίας και εργάστηκα σε παιδικούς σταθμούς του Δήμου Αθηναίων. Στη συνέχεια σπούδασα Ψυχολογία και εξειδικεύτηκα στη θεραπεία των Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο όπου και συνεργάζομαι ως θεραπεύτρια. Παράλληλα εξειδικεύομαι στη Συστημική- Οικογενειακή Ψυχοθεραπεία και στη Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία.