Today's Mood

Ποσο μου εχεις λειψει Μυκονουλα…

By  | 

IMG_6287

Ήρθε κι αυτή η στιγμή… Ποια στιγμή; Η περίοδος της Νοσταλγίας. Δε νοσταλγώ την Αθήνα, ούτε τον ήλιο της Ελλάδας, γιατί η Ελλάδα υστερεί φέτος σε ήλιο, ούτε το σουβλάκι. Σίγουρα μου λείπει η οικογένειά μου και οι φίλοι μου, αλλά πάντα αυτή την εποχή νοσταλγώ τη μία και μοναδική λατρεία μου, τη μανία μου (κυριολεκτικά και μεταφορικά), τη Μυκονούλα μου. Είναι η περίοδος, που αρχίζει να μεγαλώνει η μέρα, να κελαηδούν τα πουλάκια και να αλλάζει η θερμοκρασία. Παρόλο που στην Αγγλία είναι ακόμα χειμώνας (πολύ χειμώνας για την ακρίβεια), δε νυχτώνει από τις τρεισήμισι, όπως συνήθιζε μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου. Αυτό με κάνει να συνειδητοποιώ το πόσο γρήγορα περνάει ο χρόνος. Το καλοκαίρι είναι προ των πυλών (προσπερνάω το Πάσχα και το Μάιο, γιατί μου θυμίζουν εξετάσεις -ίου!!) και δεν έχουμε κλείσει εισιτήρια για το νησάκι μου;;…

Μόνο η μαμά μου καταλαβαίνει την εμμονή μου μ’ αυτό το νησί και την ανυπομονησία να κλείσουμε ξενοδοχείο και εισιτήρια το συντομότερο, γιατί, ναι, φοβάμαι μη μου τα “πάρουν”! Ίσως να είμαι πιο Μυκονιάτισα και από τους βέρους Μυκονιάτες, κι αυτό όχι επειδή έχω γονίδια ή μακρινούς συγγενείς, αλλά γιατί στο αίμα μου κυλάει μυκονιάτικος αέρας από τα πρώτα μου παιδικά χρόνια.

Τι μπορεί να καταλάβει ένα παιδάκι τρεισήμισι ετών από ένα μέρος, έναν τόπο και τι μπορεί να θυμάται μετά από χρόνια; Τα πάντα! Ή σχεδόν τα πάντα! Και αυτό το παιδάκι είμαι εγώ πριν από περίπου 16 χρόνια. Πρώτη φορά στη Μύκονο. Ιδέα της μαμάς και της θείας να με πάρουν μαζί τους στον αγαπημένο τους προορισμό. Από κεραυνοβόλο έρωτα τι γνωρίζετε; Να σας το περιγράψω; Με λόγια ίσως μου είναι δύσκολο, αν όμως τύχει και με συναντήσετε σε κάποιο στενάκι, θα καταλάβετε τι ακριβώς εννοώ…

IMG_2994                                     IMG_2993

Με την “πετσετό” μου στο στόμα, καθόμουν στην πεζούλα μου και παρατηρούσα. Όχι κάτι συγκεκριμένο. Απλή παρατήρηση. Προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι γίνεται. Μου άρεσε. Μου άρεσε πολύ! Αυτή η μαγική ομορφιά κατά τη διάρκεια του ηλιοβασιλέματος και το βασιλικό μου πρωινό νωρίς- νωρίς (πού όρεξη για ύπνο;;) αγναντεύοντας τις κάτασπρες ταράτσες της χώρας σε αντίθεση που κάνει το άσπρο με το βαθύ μπλε της θάλασσας και τα παράθυρα των σπιτιών. Το ίδιο και το απόγευμα, μετά τη μεσημεριανή σιέστα, έτοιμη να απολαύσω το παγωτό μου -κι ας προσποιούμαι ότι τρώω- και τον ήλιο που δύει και δημιουργεί μία ονειρεμένη ατμόσφαιρα…

 

IMG_4131 Μετά το πρωινό έρχεται η παραλία. Την Ψαρού δεν τη συμπάθησα ποτέ και δεν μπορώ να εξηγήσω το γιατί, αφού ούτε κι εγώ το γνωρίζω. Ωστόσο, η Ψαρού είναι η αγαπημένη παραλία της μαμάς και της θείας. Έχουν περάσει τα καλύτερα καλοκαίρια των νεανικών τους χρόνων και τα κρυστάλλινα  νερά -ομολογουμένως-  σε κερδίζουν. Στην προ “Nammos” Ψαρού, τρώγαμε τα καλύτερα κεφτεδάκια με πατάτες τηγανιτές και χωριάτικη. Δεν είμαι σίγουρη κατά πόσο απ’ όλους εσάς που δηλώνετε φανατικοί του νησιού, έχετε ζήσει την Ψαρού έτσι και τη χώρα γεμάτη γαϊδουράκια και τις γιαγιάδες Μυκονιάτισσες να ασπρίζουν τις αυλές, εγώ που το έχω ζήσει, το θέλω πίσω! Ναι, αυτή τη Μύκονο, μακριά από “δηθενιές” και νεόπλουτους, που μοναδικός τους σκοπός είναι η επίδειξη πλούτου και εξουσίας. Εκτός από την Ψαρού, αγαπημένη μου παραλία ήταν το Super Paradise. Ήταν, γιατί τα τελευταία χρόνια έχει χάσει την κυριότητά της, αφού την έκαναν να μοιάζει με beach club στην Ibiza και η Μύκονος δεν είναι Ibiza, όπως και να το κάνουμε!! Η μουσική που αντηχεί στους βράχους της παραλίας μετά τις 4 το μεσημέρι, με βοηθούσε να κοιμηθώ. Ο καλύτερος μεσημεριανός ύπνος της ζωής μου!

IMG_4282 Η συνέχεια γνωστή. Παγωτό! Όχι απαραίτητα στο μπαλκόνι του Rochari να ακούω τα μηχανάκια (με εξιτάρει ο ήχος αυτός στη Μύκονο), αλλά στο “Άρωμα”. Το “Άρωμα” είναι το αγαπημένο μου μαγαζί κι αυτό επειδή είναι στο αγαπημένο μου σημείο, κάτω από την μπουκαμβίλια και στη στροφή στη Ματογιάννη.

IMG_2999 Στη Μικρή Βενετία θα πάω μόνο για να καθίσω στο Caprice. Άλλη λατρεία! Στο γνωστό παράθυρο θα βγάλω φωτογραφίες και θα ακούσω τη μουσική. Μαγεία.

IMG_2991 Είναι τόσο πολλά όλα αυτά που θέλω να γράψω για το νησάκι μου, που αν με αφήσετε λίγο ακόμα, θα γράψω βιβλίο, γι’ αυτό κλείνω εδώ. Κλείνω σ’ αυτές τις αναμνήσεις, τα καλύτερα καλοκαίρια της ζωής μου. Σ’ αυτές τις δύο εβδομάδες στα τέλη του Ιούνη, στις πιο ξεχωριστές εβδομάδες της ζωής μου. Αν μου λέγατε, “σου κάνουμε δώρο 3 εβδομάδες στη Νέα Υόρκη ή όποια Ευρωπαϊκή χώρα θες”, πάλι στη Μύκονο θα πήγαινα. Σε εμένα δυστυχώς ή ευτυχώς, ισχύει το δεν υπάρχει επιστροφή αν βρεις το δρόμο για την Ιθάκη, μόνο που αυτή η Ιθάκη ονομάζεται Μύκονος. Και να σας πω και κάτι;… Μην επιχειρήσετε να πάτε αν δεν είστε 1000% σίγουροι ότι θα μισήσετε αυτό το νησί ή δε θα σας κάνει καμία εντύπωση. Το τραγούδι των U2 “New Year’s Day” μου θυμίζει την υπόσχεση που δίνω με δάκρυα στα μάτια κάθε φορά που φεύγω απ’ το νησί, “I’ ll be there again and again”… Πάντα. Κάθε καλοκαίρι! Θα προσπαθώ, τουλάχιστον! 

 

…Ας συνεχίσουμε το διάβασμα τώρα…

 

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω…

  • Eleni Oikonomou

    Αφροδιτάκι, σπίτι θα σου είχα πάρει τόσα χρόνια. ΑΑΑΧ αυτή η Μυκονούλα σου. δίκιο έχεις δε λέω…άντε να δούμε φέτος θα τα καταφέρουμε?