Today's Mood

Σκόρπιες σκέψεις μετά το δημοψήφισμα…

By  | 

Τις τελευταίες ημέρες απέχω συνειδητά από τα πράγματα έχοντας απόλυτη επίγνωση της κατάστασης. Δεν μπόρεσα και συνεχίζω να αδυνατώ να γράψω περί μόδας, καλοκαιρινών διακοπών και τα συναφή. Ανέμενα την έκβαση του δημοψηφίσματος. Ένα δημοψήφισμα που ποτέ δε με βρήκε σύμφωνη. Δε με βρήκε σύμφωνη, γιατί έθεσα στον εαυτό μου το εξής ερώτημα. Από τη στιγμή που ένα δημοψήφισμα θεωρείται υπέρτατη δημοκρατική αρχή, οι εκλογές τι είναι; Ναι, γι’ αυτές λέω που καλείται ο λαός να εκλέξει τους αντιπροσώπους του, που θα υπερασπιστούν τα συμφέροντά του εντός και εκτός χώρας. Είναι αυτές που απέφυγες γιατί προτίμησες να πας για καφέ στην παραλιακή… Είναι αυτές που κάποιοι “έσω συστήματος” δε μου επέτρεψαν να συμμετέχω ούσα κάτοικος- φοιτήτρια εξωτερικού. Και τώρα, καλώς ή κακώς οι κυβερνήσεις μου “πετάνε” το μπαλάκι. Και με καλούν να αποφασίσω, να φέρω στις πλάτες μου τις συνέπειες, που επιφέρει. Και παίρνω απόφαση, παρόλη την εσκεμμένη ασάφεια του ερωτήματος. Ένοιωσα δηλαδή, σα να βρίσκομαι πάνω σ’ ένα ακυβέρνητο καράβι, όπως έλεγε και ο Πλάτωνας. Ακυβέρνητο καράβι καταμεσής του πελάγους, με τους επιβάτες να καλούνται να διασωθούν μόνοι τους.

Πέραν του ερωτήματος και του δημοψηφίσματος, όμως όλη την εβδομάδα κατακλύστηκα από προπαγάνδα και αβάσιμες, ακόμα και ψευδείς πληροφορίες, δημιουργώντας μου απορίες και ερωτήσεις. Πέραν του αποτελέσματος και μακριά από κάθε άποψη και στάση υπέρ του ΝΑΙ ή του ΟΧΙ, είδα ότι ο λαός κινήθηκε όχι τόσο βάσει της λογικής και του κοινού συμφέροντος, άλλα βάσει κομματικών παρατάξεων, κάτι που με θλίβει. Είδα τον Μένιο τον Κουτσόγιωργα, τον Ευάγγελο Γιαννόπουλο, τον τάδε και τον τάδε να τάσσονται υπέρ του ΝΑΙ, περιμένοντας μέχρι και τον Άκη από τη φυλακή να συμβουλεύσει το λαό… Για ποιο λόγο λοιπόν βγαίνουν παλαιοί πολιτικοί του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, όταν τα ποσοστά τους αποδεικνύουν ότι τα κόμματα αυτά έχουν χάσει συντριπτικά λαό; Νόμιζα πως οι άνθρωποι που ψηφίζουν ΝΑΙ στην Ευρώπη, δεν έχουν κάποια ομαδική βλάβη που τους εμποδίζει να θυμούνται πώς έφτασε η χώρα στην ανάγκη δανεισμού…

Κατά τη διάρκεια του πενθημέρου αυτού παρακολούθησα πολλές ειδήσεις, ενημερωτικές εκπομπές, αντιπαραθέσεις πολιτικών και “shows”, για πρώτη φορά στη ζωή μου. Το συμπέρασμα, ιδιαίτερα ανενημέρωτος λαός και παραπληροφόρηση. Η μη έγκυρη ενημέρωση κατ’ εμέ οδήγησε στο διχασμό και όχι το δημοψήφισμα αυτό καθαυτό. Για πρώτη φορά στην ελληνική και ευρωπαϊκή ιστορία, οι Έλληνες έπρεπε να είναι μια γροθιά, να μην κοιτάζουν το συμφέρον, να μην εστιάζουν μόνο στη δική τους οικογένεια, αλλά και στην οικογένεια του γείτονα, στην οικογένεια της διπλανής συνοικίας. Ενωμένους Έλληνες βλέπω μόνο στις εθνικές επετείους, στις παρελάσεις, στα φαγοπότια και στις αθλητικές διοργανώσεις, παρά μόνο όταν γίνεται λόγος για την εθνική ομάδα. Ήθελα απεγνωσμένα να ακούσω από κάποιον “όλα καλά θα πάνε”. Τρομολαγνεία, κινδυνολογία, τρόμος. Τι θα ξημερώσει; Πώς; Γιατί; Τράπεζες κλειστές, καθόλου συνάλλαγμα και η συνέχεια δική σας… Για πρώτη φορά αισθάνομαι τόσο θλιμμένη και αγανακτισμένη. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι θα έρθει η μέρα που θα ντρέπομαι και θα με λυπούνται και δε νομίζω να υπάρχει χειρότερο συναίσθημα απ’ αυτό.

Μία μέρα μετά το ιστορικό δημοψήφισμα και επαναλαμβάνω, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, γιατί γνωρίζαμε εξ αρχής ότι και το ΝΑΙ και το ΟΧΙ επέφεραν συνέπειες για τη χώρα, σκέφτομαι το εξής: Λεφτά ως χώρα δεν έχουμε, παραγωγή επίσης. Εξαγωγές σοβαρές και ικανές να στηρίξουν όλη τη χώρα, δεν έχουμε. Μέχρι και αν ποτέ καταφέρουμε να στήσουμε μια αυθύπαρκτη οικονομία, χρειάζεται αρκετός χρόνος με ένα ακόμα πιο τέλεια οργανωμένο πρόγραμμα. Εμείς όπως και να έχει πρέπει να επιβιώσουμε σ’ αυτό το χρόνο. Παρόλα αυτά, έχουμε πολλά έξοδα. Φρόντισαν γι’ αυτά όλες οι κυβερνήσεις από το ’81 και μετά. Επομένως, θα ζητήσουμε χρήματα. Δεν ξέρω αν αυτό θα γίνει εντός Ευρώπης και ευρώ ή εκτός Ευρώπης και εντός ευρώ ή εκτός Ευρώπης και ευρώ, θα δείξει… Το μόνο βέβαιο είναι ότι θα ζητήσουμε… Και έχουμε ήδη ζητήσει. Αυτά ούτε παραγράφονται, ούτε και διαγράφονται και δεν πρόκειται να παραγραφούν και ποτέ. Να επισημάνω ότι δεν προπαγανδίζω, απλώς αναρωτιέμαι. Τα παραπάνω αποτελούν σκέψεις του σήμερα, είναι στο μυαλό μου σήμερα και έχουν εγκατασταθεί σαν μια σκοτεινή και θλιβερή πραγματικότητα. Μακάρι να μην ίσχυε, αλλά δυστυχώς υφίσταται και θα υφίσταται για αρκετές Δευτέρες ακόμα.

Σήμερα, όμως, Δευτέρα 6 Ιουλίου 2015, καλώς ή κακώς, ξεκινάει κάτι καινούριο στην ιστορία της Ελλάδος. Είμαι εδώ γι’ αυτό. Περιμένω. Λίγο περισσότερο αισιόδοξη και προετοιμασμένη, γιατί τίποτα δεν τελείωσε. Όλα τώρα αρχίζουν. Το μέλλον της Ελλάδας ανήκει στη νεολαία της και εγώ είμαι μέρος αυτής. Θα κάνω λοιπόν ό,τι μπορώ. Όλοι μαζί θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας, για ένα καλύτερο αύριο και ένα ακόμα καλύτερο μεθαύριο. Η ελπίδα μας κρατάει ζωντανούς, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά!

Υ.Γ Όλα θα πάνε καλά. Όχι λόγω κάποιας μαγικής κυβέρνησης ή Θεού θέλοντος. Θα πάνε καλά όσο παραμένουμε Άνθρωποι. Άνθρωποι με το Α κεφαλαίο, μόνο τότε… 

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω…