Today's Mood

Σ’ αυτό που μόλις τελείωσε και σ’ αυτό που ξεκινάει…

By  | 

17/09/2014, ημέρα Τετάρτη. Το ρολόι έδειχνε 7:30 το πρωί. Προσπάθησα να κλέψω λίγο χρόνο και να χουζουρέψω απολαμβάνοντας το δροσερό αεράκι και το φως του ήλιου, που εισχωρούσε από τις σχισμές του παντζουριού. “Έφτασε η ώρα…” είπα και έκλεισα τα μάτια για πέντε μόλις λεπτά. Εκείνη η Κυριακή στο κτήριο της Εθνικής Ασφαλιστικής επί της Συγγρού ήρθε σαν εικόνα μπροστά μου. Αν είχα επιμείνει στην απόφασή μου να διαβάσω βιολογία, για προγραμματισμένο διαγώνισμα, αυτό το πρωινό θα με έβρισκε αλλού. Ευτυχώς, άκουσα τις παρακλήσεις της μαμάς μου και βρέθηκα σ’ εκείνη την έκθεση βρετανικών πανεπιστήμιων, που με έκανε να κατασταλάξω και να πάρω την τελική απόφαση να σπουδάσω στο εξωτερικό. Από εκείνη την Κυριακή, λοιπόν, και για τους επόμενους έξι μήνες έκανα ό,τι περνούσε απ’ το χέρι μου, για να διεκδικήσω μία θέση σε πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Όλες οι στιγμές μέχρι να περάσω τις εξετάσεις, να βγάλω υψηλή βαθμολογία και τελικώς να λάβω την επιστολή επιβεβαίωσης, που μου εξασφάλιζε τη θέση στο Business School του Manchester Metropolitan University, ξεπήδησαν μπροστά μου σαν φιλμ, μία- μία.

Παρόλο που ανέκαθεν ήμουν πολύ καλή μαθήτρια στο σχολείο, πρώτη φορά αισθάνθηκα τόσο περήφανη για αυτό που είχα πετύχει. Ήταν κάτι παραπάνω από πρόκληση για μένα να συνδυάσω πανελλήνιες εξετάσεις και ταυτόχρονα να προετοιμαστώ σκληρά για τις βρετανικές. Η πρόκληση περιελάμβανε και την αντιμετώπιση όλων των αποθαρρυντικών σχολίων των γύρω μου, σύμφωνα με τους οποίους έπρεπε να εστιάσω σ’ ένα στόχο, γιατί προσηλωμένη σε δύο πράγματα ταυτόχρονα, το πιθανότερο ήταν να αποτύχω και στα δύο. Το πείσμα μου να πετύχω όμως υπερίσχυε των σχολίων αυτών. Πράγματι, εξαντλήθηκα. Πράγματι ένιωσα πολλές φορές τις δυνάμεις μου να με εγκαταλείπουν. Άγχος πολύ. Αγωνία επίσης. “Θα πετύχω, δε θα πετύχω; Μήπως τελικά έχουν δίκιο; Μήπως να αφοσιωθώ σ’ ένα στόχο; Μήπως…, μήπως…;”, σκόρπιες σκέψεις που τρυπούσαν τα μηνίγγια μου απ’ το πρωί μέχρι το βράδυ. Προσπαθούσα να μην αφήνω κανέναν να με επηρεάσει και να συνεχίσω τον αγώνα μου. Έχω μάθει να δουλεύω σκληρά και τελικά απέδειξα σ’ εμένα πρωτίστως ότι τα κατάφερα. Άλλωστε, ήταν τέτοιο το κίνητρο που δε μου άφηνε άλλη επιλογή.  

Τα πέντε λεπτά είχαν περάσει και έπρεπε να βιαστώ. Ένιωθα την ώρα να κυλάει σαν νερό. Η μαμά μου αγχωμένη με ρώταγε ανά τακτά χρονικά διαστήματα αν όλα ήταν έτοιμα. Για έναν περίεργο λόγο δεν ήμουν το ίδιο αγχωμένη. Αντίθετα, με κατέκλυζε μία ανεξήγητη ηρεμία. Αφού αποχαιρέτησα την οικογένειά μου, ξεκινήσαμε για το αεροδρόμιο. Συνοδοιπόρος στο ταξίδι η μαμά μου, που είχε οργανώσει την παραμικρή λεπτομέρεια και βρήκα τα πάντα έτοιμα. Πίστευα πως η απογείωση θα με έβρισκε βουρκωμένη, τουναντίον, το αίσθημα προσμονής και αγωνίας είχε αυξηθεί. Το όνειρό μου γινόταν πραγματικότητα και υποσχέθηκα στον εαυτό μου να το ζήσω στο έπακρο! 

Έτσι κι έγινε! Τρία χρόνια μετά, βρίσκομαι πάλι σ’ ένα αεροπλάνο με σημαντικές διαφορές. Τελικός προορισμός η Αθήνα και όχι το Μάντσεστερ. Στα χέρια μου κρατάω το πολυπόθητο πτυχίο με άριστα. Είμαι ευτυχισμένη. Ευτυχισμένη και πλήρης. Στεναχωρημένη όμως… Στεναχωρημένη για όλα αυτά που αφήνω πίσω μου. Για τις στιγμές που έζησα και μόλις έφυγαν ανεπιστρεπτί. Για τους φίλους που έκανα και κλήθηκα να αποχαιρετήσω. Γι’ αυτά τα τρία ανεπανάληπτα φοιτητικά χρόνια. Για το πρώτο μου -αν και φοιτητικό- σπίτι που έκλεισα. Για τα μέρη και τις κουλτούρες που ανακάλυψα. Για τις γνώσεις και εμπειρίες που αποκόμισα. Για την ανεξαρτησία μου. Για την πόλη, που αισθάνθηκα αμέσως πατρίδα μου, το Μάντσεστερ. Κλείνω στη βαλίτσα μου όλες αυτές τις στιγμές. Στιγμές έντονα χαραγμένες μέσα μου, με κάθε λεπτομέρεια. Θα μπορούσα να γράφω για ώρες, για μέρες, ωστόσο δε θέλω να εμβαθύνω, γιατί θα σας κουράσω. 

   

Παρόλες τις δυσκολίες και τα εμπόδια, που εμφανίστηκαν μπροστά μου κατά τη διάρκεια αυτής της τριετίας, δε μετάνιωσα δευτερόλεπτο για την απόφαση που πήρα τότε, σ’ εκείνη την έκθεση. Κάθε Σεπτέμβριο αδημονούσα  για την επιστροφή μου στο Μαντσεστεράκι, όπως συνηθίζω να το αποκαλώ, και την έναρξη των μαθημάτων. Φέτος, ξέρω ότι αυτός ο Σεπτέμβρης δε θα είναι εύκολος, αφού δε θα είναι ίδιος με τους προηγούμενους. Ξέρω ότι προς το παρόν δε θα επιστρέψω στο Μάντσεστερ, οπότε πρέπει να βρω τρόπο να διαχειριστώ αυτό το κενό που δημιουργήθηκε. Ακούγεται παράλογο, αλλά εγώ την πόλη αυτή την αγάπησα. Δέθηκα συναισθηματικά μαζί της, γιατί την προσάρμοσα στα μέτρα μου. Ήταν αυτό ακριβώς που ονειρευόμουν από παιδί. Μία πόλη που θα μου παρείχε τα πάντα, μεγάλη, αλλά όχι τερατώδης, ζωντανή με αμέτρητα μαγαζιά, θέατρα, βιβλιοθήκες, ιστορικά μνημεία.  

Στο κλείσιμο αυτού του άρθρου θέλω να ευχαριστήσω την οικογένειά μου για τη στήριξη όλα αυτά τα χρόνια, ιδιαίτερα τη μαμά μου, η οποία στάθηκε βράχος δίπλα μου και ήταν απ’ τους λίγους ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα εξ αρχής. Μ’ άφησε να σταθώ στα πόδια μου, να ανακαλύψω τις δυνάμεις μου και να πετάξω μακριά απ’ τη φωλιά της. Τότε, την πρώτη μέρα μου στο πανεπιστήμιο, όταν απ’ το παράθυρο του σπιτιού που νοίκιαζε, με αποχαιρέτησε μ’ ένα στεγνό “στο καλό”, σαν να την ξανά έβλεπα το ίδιο απόγευμα, άσχετα αν αυτή η αντάμωση προοριζόταν για μετά από τρεις μήνες. Την ευχαριστώ λοιπόν για τη δύναμη και την αντοχή της, για τις ώρες ύπνου που έχασε τις φορές που ήμουν άρρωστη και η απόσταση δέσμευε τη βοήθεια και τη φροντίδα που ήθελε να μου προσφέρει. 

Υ.Γ  Το ξέρω, το να αποφασίσει ένα παιδί μόλις 18 ετών να σπουδάσει στο εξωτερικό δεν είναι εύκολο, εύκολο γίνεται, όμως, όταν υπάρχει η θέληση και το κίνητρο για κάτι καλύτερο. Δική μου πρόταση; Αν δε το θες πραγματικά, καλύτερα μην ετοιμάσεις τη βαλίτσα σου. Μην επιβάλλεις στον εαυτό σου κάτι που δε θες πραγματικά και ουσιαστικά, γιατί δε θα πετύχεις – δε θα ευτυχήσεις. Υπάρχει και το μεταπτυχιακό. Ωστόσο, πιστεύω, πως αφού το έκανα εγώ, μπορεί να το κάνει ο καθένας! Και το λέω με το χέρι στη φωτιά, γιατί πρώτη φορά πήγα μόνη μου στο κέντρο της Αθήνας στα 17 μου.  Και τι πειράζει; Στα 18 θεώρησα μια καλή ευκαιρία να κάνω ένα τεράστιο βήμα, να πάω στην Αγγλία και να εγκατασταθώ.

Να βάζετε στόχους και να κάνετε όνειρα. Τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο μέχρι να κατακτηθεί. Άλλωστε, αν το κίνητρο είναι ισχυρό, ο τρόπος πάντα βρίσκεται. 

Σας φιλώ,

Αφροδίτη!! 

 

 

 

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω...