My English Point Of View

Creepy Manchester!

By  | 

Σάββατο απόγευμα, δεν έχεις κανονίσει τίποτα, γιατί το μόνο που θες είναι να πέσεις στο κρεβάτι και να μην ξανά σηκωθείς ποτέ και για κανένα λόγο! Έλα όμως που οι φίλοι σου έχουν άλλα σχέδια για σένα…

Ένα τηλεφωνο- ανακοίνωση από την Κιάρα, “έρχομαι σπίτι σου! Πες και στο Νίκο”… είναι αρκετό για να με κάνει να συνειδητοποιήσω πως με τους συγκεκριμένους δύο φίλους, μόνο στο κρεβάτι δε θα την έβγαζα…

…Και δίνουμε ραντεβού στην Oxford Rd, γιατί σχεδόν ποτέ δε θυμούνται πού μένω! Βέβαια εχθές με το δίκιο τους να μην μπορούν να το βρουν εύκολα…

Μετά το ατελείωτο χιόνι και κρύο, τη σειρά της είχε η ομίχλη… Και θα μου πείτε… “Δε το ‘ξέρες ότι στην Αγγλία βρέχει και έχει ομίχλη;” Φυσικά, αλλά πόσο προετοιμασμένος να είναι κάποιος, όταν ξαφνικά βγαίνει έξω από το σπίτι του στις 9:30 το βράδυ και δεν μπορεί να δει απέναντι; Με την υγρασία στο 100% και τη θερμοκρασία στους μηδέν βαθμούς, ήταν τουλάχιστον αδύνατον τα παιδιά να βρουν το σπίτι μου! Και ήταν η πρώτη φορά για τους τρεις μας που ερχόμασταν σε επαφή με τέτοια ομίχλη! Αντίλαλος, καταχνιά, σκοτάδι και ερημιά! Τι άλλο θέλουμε για να στήσουμε ένα πετυχημένο θρίλερ; Α, ένα νεκροταφείο και μία ψυχιατρική κλινική του μεσαίωνα… Τα έχουμε λοιπόν!

IMG_1538

Φτάνω στην Oxford Rd και οι φίλοι μου με περιμένουν έντρομοι, περπατάμε τη διαδρομή από την αντίθετη κατεύθυνση για να φτάσουμε πιο γρήγορα… Μέχρι που ακούμε το Νίκο, “αυτό το βικτοριανό κτήριο τι είναι;” Το πρώτο κτήριο του νοσοκομείου του Μάντσεστερ, απαντάω… Και πάμε πιο κοντά στην επιγραφή… Δεν ήταν μόνο το πρώτο κτήριο του νοσοκομείου, αλλά και η ψυχιατρική κλινική, που συνεχίζει να φιλοξενεί ασθενείς σε μερικές πτέρυγες… Και συνεχίζουμε τη διαδρομή, και στα 50μ. ο Νίκος αναρωτιέται ξανά…”Is that a graveyard?” Ναι, του απαντώ, κοφτά… Νεκροταφείο, είναι… Με το θρόισμα των φύλλων των δέντρων, τις σιδερένιες πόρτες να τρίζουν, το ερημικό και σκοτεινό μέρος, όλες οι σκέψεις και εικόνες που φέρναμε στο μυαλό μας, μόνο όμορφες δεν ήταν…

IMG_1528

…Κάναμε το σταυρό μας, καμιά προσευχή, ζαλωθήκαμε όλοι μαζί και φτάσαμε στο σπίτι μου… Το sleep over για την Κιάρα αναπόφευκτο, ο Νίκος με τη βοήθειά μας επέστρεψε στο δικό του…

Το ομολογώ, είναι η πρώτη φορά που τρομάζω έτσι στο Μάντσεστερ, αλλά απ’ ό,τι έμαθα, πρέπει να συνηθίσω, γιατί ο καιρός δε θα αλλάξει μέχρι την Τετάρτη, τουλάχιστον!

IMG_1540

Καλημέρα και καλή Κυριακή! 

IMG_1567

 

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω…

  • VOULA

    Oooops, πραγματική Αγγλία δηλαδή. Ευτυχώς που είχατε παρέα ο ένας τον άλλον.
    Εγώ πάντως θα καθόμουν μέσα…..

  • Eleni Oikonomou

    Πολύ ρομαντικό τοπίο. Ιδανικό περιβάλλον για σατανιστές. Νεκροταφείο, ψυχιατρείο, σκοτάδι και ομίχλη. Πάλι καλά που δεν σας επιτέθηκε κανένας serial killer!!!!!