Today's Mood

Happy Birthday, Lami!

By  | 

Είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που δεν είμαι στα γενέθλια της κολλητής μου, για την ακρίβεια της μίας από τις δύο κολλητές. Το Χαρουλίνι μας σήμερα έχει γενέθλια, γίνεται 19 και όπως είπα, είναι η πρώτη φορά μετά από 7 χρόνια, που δε θα γιορτάσω μαζί της, δε θα πάω στο καθιερωμένο πάρτυ της, δε θα της κάνω έκπληξη στο σχολείο… Θα παραβρεθώ στο πάρτυ της με άλλο τρόπο -να είναι καλά η τεχνολογία- και θα της κάνω την έκπληξη πάλι με τη βοήθεια της τεχνολογίας…

birthday-cake-candles-lit

Η Χαρά μας ή αλλιώς lami (μη με ρωτήσετε γιατί lami, ούτε η ίδια ξέρει… Αγαπά τα λάμα; μάλλον…) είναι όνομα και πράγμα. Όταν τη βαφτίζανε πρέπει να γνώριζαν περί τίνος επρόκειτο και γι’ αυτό το λόγο να της δώσανε όνομα “ταυτότητα” για εκείνη. Η Χαρά είναι αυτό που λέμε, η χαρά της ζωής. Χαίρεσαι να τη βλέπεις, να την ακούς, να συζητάς ώρες ατελείωτες -ατελείωτες όμως! Είναι το χαμόγελο προσωποποιημένο. Αν με ρωτήσετε ποια είναι η Χαρά θα σας απαντήσω, το χαμόγελο.

Τη γνώρισα στην Α’ Δημοτικού, πρέπει να ήταν η μοναδική που χαιρόταν τόσο πολύ που θα άρχιζε το σχολείο και στην αντίπερα όχθη εγώ, πιο φοβισμένη από ποτέ προσπαθώντας να προσαρμοστώ στη νέα ιδέα…του “μεγάλου” σχολείου. Ένα πολύ ευτυχισμένο και καλοβολεμένο κοριτσάκι, που κέρδιζε την προσοχή όλου του κόσμου χάρη στο χαμόγελό της. Στην αρχή προσπαθούσε να με πλησιάσει, αλλά ήμουν πολύ τρομαγμένη, φοβισμένη, δεν μπορούσα να προσαρμοστώ. Η Χαρά έμοιαζε και τότε όπως σήμερα, με μόνη διαφορά στο μαλλί. Αν θυμάμαι καλά τότε το είχε καρέ -ίδια η μαμά της! Πάντα θαύμαζα τα μαλλιά της και εκείνη τα δικά μου. Εγώ ήθελα τα δικά της κυματιστά λαμπερά μαύρα μαλλιά της και εκείνη τα δικά μου ίσια καστανόξανθα… Αν και στο δημοτικό δεν κάναμε ιδιαίτερη κολλητή παρέα μέχρι την Πέμπτη τάξη, ήρθε η ώρα του Γυμνασίου να μας ενώσει για τα καλά!

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου πως στο γυμνάσιο θα κάνω κολλητή παρέα μαζί της. Το άξιζε! Η αρχή έγινε με το θρανίο. Μοιραστήκαμε το ίδιο θρανίο για τρία χρόνια. Το δεύτερο θρανίο στο κέντρο της τάξης. Ο μαζοχισμός μου δε μας επέτρεπε να αλλάξουμε θέση. Στοιχειώσαμε εκεί, λοιπόν! Περνάγαμε όλη τη μέρα μαζί, ανταλλάζοντας απόψεις, κάνοντας επανάληψη -πάντα- τα μαθήματα, κρατώντας η μία το χέρι στην άλλη στα διαγωνίσματα και γελώντας στα διαλείμματα. Θυμάμαι, για μία περίοδο, ξεκαρδιζόταν απ’ τα γέλια, στο άκουσμα της λέξης “κουδουνίστρα”. Μόνο εμείς οι δύο ξέρουμε το λόγο! Τρία χρόνια στο γυμνάσιο με πολύ διάβασμα, αλλά και ξεγνοιασιά… Με τη Χαρά έμαθα το High School Musical, που στην πραγματικότητα ποτέ δε συμπάθησα, αλλά για χάρη της το παρακολούθησα δις, έμαθα λίγο πιο μετά τον Justin Bieber, που συνεχίζω και απεχθάνομαι, αλλά ίσως να τον είχα συμπαθήσει αν δεν τον είχα ζωγραφίσει σε όλα της τα παπούτσια, τσάντες, τετράδια, τοίχους (αχ, αυτοί οι καημένοι οι τοίχοι!)…

Στο Λύκειο συνεχίσαμε να κάνουμε κολλητή παρέα παρόλα την αλλαγή τμήματος… Μας χωρίσανε σα δε ντρέπονται… Στα διαλείμματα, ερχόταν με το σάντουιτς της (καθημερινώς και ανελλιπώς το σνακ του μπαμπά στην τσάντα!) και με πίεζε να βγούμε έξω… Εκτός κι αν νύσταζε, οπότε κοιμόταν για κανένα πεντάλεπτο στον ώμο μου… Δε το ξέρατε; Η Χαρά έχει μία ιδιαίτερη σχέση με τον ύπνο… Σχέση πάθους θα τη χαρακτήριζα…αλλά λίγο αλλόκοτη… Βλέπετε, θα κοιμηθεί όποτε και όπου της έρθει και δεν πάει να καίγεται το σύμπαν γύρω της… Γι’ αυτό μ’ αρέσει άλλωστε! Έχει αυτό το πολύ “cool” που δεν έχω εγώ. Αγχώνεται βέβαια μερικές φορές… Όταν, όμως, το ξανά σκέφτεται, αλλάζει γνώμη, λέγοντας ότι “το άγχος δεν ωφελεί, άρα γιατί να αγχωνόμαστε; Ας πάμε καμία βόλτα να ξεσκάσουμε…”

…Και μιλώντας για βόλτες, χτυπάτε στην αχίλλειο πτέρνα της.. Ένας Θεός ξέρει πώς άντεξε χωρίς βόλτες -ή χωρίς πολλές βόλτες- κατά τη διάρκεια των Πανελληνίων εξετάσεων… Δε θέλει κάτι το ιδιαίτερο, ούτε “μαγικά” μέρη… Μια βραδινή -αρκετά βραδινή- βόλτα, ένας περίπατος με τον κολλητό της το Δημήτρη στη γειτονιά της, στην πλατεία της Νέας Σμύρνης ή στο Φάληρο, της είναι υπέρ αρκετά. Για το Δημήτρη σας μίλησα;… Ο Δημήτρης είναι ο κολλητός της και το πόσο τον θαυμάζω για την υπομονή του, δε λέγεται! Δεν της χαλάει χατήρι! Ποτέ! Ας τολμήσει βέβαια να τα βάλει μαζί της…όχι μόνο ο Δημήτρης, αλλά ο οποιοσδήποτε… Είναι Κυρία, αλλά μην ξεπεράσεις τα όριά της… Θα σου στρίψει την πλάτη χωρίς πολλά – πολλά και σας Κυρία δε θα ξανά ασχοληθεί ποτέ μαζί σου!

Το Χαρούλι το θαυμάζω για ακόμη ένα λόγο… Δεν γκρινιάζει! Θα βρει διεξόδους, αλλά δε θα γκρινιάξει. Η γκρίνια είναι ενάντια στις αρχές της και νευριάζει πολύ όταν ακούει κάποιον να γκρινιάζει συστηματικά. Επίσης, δε θέλει -απεχθάνεται- να παρεμβαίνουν στην προσωπική της ζωή, όταν εκείνη δε το έχει επιτρέψει… Πολλές φορές, όσο καλά και να γνωρίζεις τον άλλον και όση εμπιστοσύνη και να του έχεις, δεν επιθυμείς να μοιραστείς κάτι προσωπικό. Και το καταλαβαίνω! Η εμπιστοσύνη, η εχεμύθεια και η αλληλοκατανόηση ήταν τα χαρακτηριστικά που έδεσαν τη φιλία μας. Ξέρω πολύ καλά πότε θα μου μιλήσει και εκείνη είναι απολύτως σίγουρη ότι ό,τι πει θα είναι επτασφράγιστο μυστικό!

Μία άλλη αγάπη της είναι οι selfies και τα “check-ins”! Θέλεις να κρυφτείς και η Χαρά δε σε αφήνει κατά κάποιον τρόπο! Θεέ μου, πόσες φωτογραφίες της μέτρησα μετά τις διακοπές μας στην Αντίπαρο;! Χαλάλι, βέβαια! Παθαίνει αλλεργία όταν της μιλάς για κανονική φωτογραφία και όχι selfie! Κυκλοφορεί, επίσης, με δύο κινητά, αφού το ένα δεν είναι ποτέ αρκετό για μία ύπαρξη σαν τη Χαρά… Έχει πάρει το βραβείο της “ψυχής” της παρέας, άσχετα με το αν τις περισσότερες φορές που θα βγει με φίλους, θα παίζει Candy Crush ή παρόμοια παιχνίδια, εκείνη θα είναι πάντα αυτό που λέμε “to the point” και θα σε συμβουλεύσει όπως πρέπει. Δε μιλάει πολύ, αλλά όταν το θέμα την αγγίξει ολοκληρωτικά και κυριολεκτικά, πάρε μαξιλάρι, φόρεσε και πυτζάμες, γιατί θα το ξημερώσουμε…  Στα ραντεβού της πηγαίνει πάντα τελευταία και καταϊδρωμένη, γιατί η πρώτη εντύπωση είναι που μετράει, όπως λέει. Αναλόγως τον παρτενέρ, θα ντυθεί και ανάλογα. Ωστόσο, πάντα θα προσέξει τι θα φορέσει και πώς θα βαφτεί.

Αυτή είναι η Χαρά, το κοριτσάκι μας, με την απίστευτη καρδιά, το ζωντανό της χαμόγελο και τη θετική της αύρα. Η ακομπλεξάριστη, αυθόρμητη, κοινωνική και συνάμα ντροπαλή, αφού ακόμα να μάθει να παραγγέλνει μόνη της στα μαγαζιά!

Μπορεί να μη σε βλέπω κάθε μέρα, ωστόσο, το “Lami, ti kaneis?” κάθε πρωί στο viber, το έχει μάθει όλο το πανεπιστήμιο! Σας είπα, η Χαρά είναι διάσημη! Τέτοιο καιρό με έπειθες να παραστώ στο πάρτυ σου και να αφήσω το διάβασμα για λίγο κι ας ήταν Σάββατο… Ήξερες ότι δεν υπήρχε περίπτωση να το χάσω, εκτός κι αν ήμουν άρρωστη… Το φετινό και απ’ ό,τι φαίνεται και τα υπόλοιπα τρία γενέθλιά σου, τουλάχιστον, δε θα τα περάσουμε μαζί… Εκτός και αν του χρόνου έρθεις εσύ στην Αγγλία, να σου οργανώσω το μεγαλύτερο πάρτυ! 

Χαρούμενα γενέθλια, lami μου! Sweet 19! 

Η κολλητή σου, 3.480 χλμ μακριά! 

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω...