Today's Mood

Life in bandages! #Day7

By  | 

Θα έχετε αναρωτηθεί (και με το δίκιο σας) γιατί δεν έχω ανεβάσει κάτι εδώ και μία εβδομάδα και έχω εξαφανιστεί τόσο από το blog όσο και από τα social media.  Μου στείλατε πολλά μηνύματα και το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να σας ευχαριστήσω απ’ τα βάθη της καρδιάς μου! Χτύπησε η Αφροδίτη και δεν μπορούσε να κουνήσει ούτε το μικρό της δαχτυλάκι.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα απ’ την αρχή. Πώς, πότε, πού και γιατί;… Πριν ξεκινήσω, θέλω να επισημάνω ότι είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου που βιώνω έναν τέτοιο τραυματισμό, πρώτη φορά που αισθάνομαι πιο ανήμπορη από ποτέ. Ναι, δε λέω, έχω ξανά βιώσει τραυματισμούς, έχω υπάρξει και αθλήτρια, οπότε θα ήταν ψέμα να πω ότι δεν έχω χτυπήσει. Συγκεκριμένη κατάσταση παρόλα αυτά, δεν έζησα ποτέ απ’ όποιο άθλημα και αν πέρασα. Επίσης, αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω συγνώμη για τις φορές που είπα “σιγά, το χέρι/ πόδι του έσπασε…”. Και αφού απολογήθηκα, είναι ώρα να ξεκινήσω την περιγραφή αυτής της κωμικοτραγικής ιστορίας.

Όλα ξεκίνησαν το πρωί της προηγούμενης Παρασκευής. Μιλούσα στο τηλέφωνο με την ξαδέρφη μου στην Αθήνα και της έλεγα ότι δεν είχα σχέδια για τη μέρα, ίσως χαλάρωνα σπίτι, αφού ο καιρός δεν επέτρεπε κάτι άλλο. Μέχρι που πήρα την απόφαση να πάω να πάρω κάτι βιβλία από τη βιβλιοθήκη (απόσταση 2 λεπτών με τα πόδια από το σπίτι μου). Και παίρνω τα βιβλία, όπως επίσης και κάτι τρόφιμα από το γωνιακό σούπερ μάρκετ. Κάνω τη συγκεκριμένη διαδρομή (πανεπιστήμιο-βιβλιοθήκη- σπίτι) κάθε μέρα. Κάθε μέρα, το τονίζω! Συνήθως κοιτάζω δεξιά- αριστερά για αυτοκίνητα, περπατάω στο πεζοδρόμιο και μπαίνω σπίτι. Επίσης πάντα φοράω ακουστικά και ακούω μουσική, κάνοντας λιγότερο βαρετή τη διαδρομή. Για πρώτη φορά στα χρονικά το κινητό είναι στην τσέπη και τα ακουστικά στο σπίτι… Συνεχίζω να περπατάω ΣΤΟ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ πάντα μέχρι που… με χτυπάει ένας skateboarder (believe it or not!!)! Ναι φίλοι μου, κι όμως συμβαίνουν κι αυτά! Για την ακρίβεια, αυτά συμβαίνουν μόνο σε μένα! Το έχω αποδεχτεί πλέον, γι’ αυτό και δεν αναρωτήθηκα “γιατί σε μένα;”. Αφήστε που το θεωρώ πολύ εγωιστικό και εγωκεντρικό ερώτημα. Δηλαδή τι σημαίνει “γιατί σε μένα;”; Αντιθέτως, ας διερωτηθούμε γιατί συμβαίνουν αυτά γενικά… Ακόμα και τη στιγμή που ήμουν κατάχαμα περιμένοντας το ασθενοφόρο σε ημιλιπόθυμη κατάσταση (δεν μπορώ να περιγράψω τους πόνους, που ένιωθα σε όλο μου το σώμα), το τελευταίο πράγμα που σκεφτόμουν ήταν να πάρω εκδίκηση απ’ το τούβλο (συγνώμη για την έκφραση, αλλά για τούβλο επρόκειτο) που μ’ άφησε κατά το ήμισυ ανάπηρη. Ξύπνησε το συγκεκριμένο παλικάρι -ζωή να ‘χει, 1,85 και 110 κιλά- και είχε όρεξη για skateboarding. Τι σας φαίνεται περίεργο; Τι πιο ωραίο από το να κάνεις skateboarding 10 η ώρα το πρωί Παρασκευής με βροχή; Για την ακρίβεια, είχε όρεξη για skateboarding στην πιλοτή της πολυκατοικίας δίπλα στο σπίτι μου. Ήταν ωραία τα spots… Εκτός από ωραία, είχαν και καλό ύψος για άλματα. Άλματα στο κεφάλι της Αφροδίτης. Ναι, χωρίς υπερβολές, με ένα άκρως κινηματογραφικό άλμα, το παλικάρι προσγειώθηκε στο κεφάλι μου και διέλυσε -στην κυριολεξία- όλη μου τη δεξιά πλευρά. Thumbs Up!! Το πρώτο πράγμα που είπε το ΠΑΛΙΚΑΡΙ ήταν “πάλι καλά έπεσα πάνω σου και δεν έπαθα τίποτα, έχω και contest μεθαύριο. Είσαι καλά;…” Thumbs Up Again!! Στο νοσοκομείο μου έκαναν συνολικά 10 ακτινογραφίες μένοντας άλαλοι από τις ζημιές στα κόκαλα. Στη σούμα… Δύο ραγισμένα πλευρά, εξάρθρωση ώμου και γόνατου, σπασμένος αστράγαλος σε τρία (!) σημεία (γιατί βαριέμαι τη μονοτονία), λίγα ράμματα στο πόδι, πρήξιμο ( τόσο πρησμένη δεν ήμουν ακόμα και μετά από 4 φρονιμίτες που έβγαλα πέρυσι) και ακινησία αυστηρά για τρεις εβδομάδες!!

injured5

Δε με πείραξε ούτε το σπάσιμο του αστραγάλου, ούτε ο ώμος και τα πλευρά.  Κανένα χτύπημα, για να είμαι ειλικρινής. Μία κουβέντα του γιατρού στοίχειωσε μέσα μου και σχεδόν έπεσα σε κατάθλιψη “στο κρεβάτι για 25 μέρες”!! Εγώ; Στο κρεβάτι; 20 πόσες μέρες;… What?! …Σε απλά ελληνικά, όχι γυμνατήριο (ποιο γυμναστήριο θα μου πεις, που δεν μπορώ να κάνω μισό βήμα μόνη μου…), όχι μαγείρεμα, όχι πανεπιστήμιο, όχι food shopping,  Τίποτα βασικά, για να μη το πολυλογούμε… Άτομο υπερκινητικό σαν κι εμένα πώς το υποχρεώνεις στην ξάπλα; Έχω πολύ κακή σχέση με το κρεβάτι, είναι γνωστό, όπως επίσης είναι γνωστή και η ενέργεια που με διακατέχει… Ήρθε η στιγμή να αναθεωρήσω και γι’ αυτό, λοιπόν… 

injured2         injured4

Στο κλείσιμο αυτού του άρθρου… Μετράω 7 μέρες στο κρεβάτι και θα μετράω πολλές ακόμα. Θα είναι υπερβολή αν σας πω ότι μετράω και τις ώρες, αλλά ναι, μετράω και τις ώρες. Κάθε βήμα μου φαίνεται βουνό. Παρακαλάω να μη χρειαστεί να σηκωθώ απ’ το κρεβάτι, ενώ διαπραγματεύομαι και τη διαδρομή (ούτε 3 βήματα) μέχρι την κουζίνα ή το μπάνιο.   Και τώρα που λέμε μπάνιο… Ας γελάσω λίγο πριν κλάψω… Καταρχάς υπό φυσιολογικές συνθήκες κάνω μπάνιο ανελλιπώς κάθε μέρα, τώρα έγινε αναγκαστικά κάθε δύο, αδιαπραγμάτευτα. Μιάμιση ώρα χρειάζομαι περίπου στο σύνολο για το πολυπόθητο μπάνιο και φυσικά βοήθεια. Έρχεται η φίλη μου η Κιάρα, με γδύνει, με ντύνει, με χτενίζει και με ξανά βάζει στο κρεβατάκι μου.  Έχω ξεχάσει πώς είναι να κοιμάσαι κανονικά, πώς να κοιμάσαι όπως θες (μπρούμυτα, ανάσκελα, ανάποδα). Έχω καταπιεί κουτιά από παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη, αλλά δεν αντέχω διαφορετικά. Κράμπες. Ναι, ξέχασα να τις αναφέρω. Με πιάνουν πάντα τη νύχτα και διαρκούν τουλάχιστον 20 λεπτά. Μετά τις κράμπες θα ξεκινήσει το μούδιασμα και εν συνεχεία ένας γενικός πόνος, έτσι για να μην ξεχνιέμαι…

injured3

Το μόνο  καλό-και το τονίζω- είναι ότι είμαι τυχερή για τους φίλους που έχω. Μπορεί να είναι λίγοι, είναι όμως αληθινοί και είναι εδώ όταν τους χρειαστώ, όπως και τώρα. Είναι εδώ 24 ώρες το 24ωρο. Η Κιάρα έρχεται δύο φορές τη μέρα, με φροντίζει, όπως θα με φρόντιζε η μαμά μου και της χρωστάω πολλά. Είναι πολύ δύσκολο να είσαι σ’ αυτή την κατάσταση και μακριά απ’ το σπίτι σου, μακριά απ’ τη μαμά σου και η Κιάρα έχει κάνει αυτή την κατάσταση λιγότερο δύσκολη και περισσότερο υποφερτή, οπότε την ευχαριστώ με όση αγάπη κρύβω μέσα μου! Εδώ έρχομαι να εκτιμήσω τόσο τη φιλία και την αγάπη που έχουμε η μία στην άλλη, όσο και τη φροντίδα της μαμάς. 

injured6

Ευχαριστώ πολύ για όλα τα μηνύματα και τη συμπαράσταση, ελπίζω να με καταλαβαίνετε και να με δικαιολογήσετε! Πάνω απ’ όλα, ευχαριστώ όλους μου τους φίλους που έχουν ενδιαφερθεί και με φροντίζουν, όπως θα έκανε η μαμά μου. 

Σας αγαπώ όλους πολύ πολύ!! Να είστε καλά και να προσέχετε τους εαυτούς σας!! 

Φιλάκια

xxx 

Γεννημένη μία ζεστή μέρα τον Ιούνιο του 1996 στην Αθήνα, καρκινάκι στο ζώδιο και πάνω μου θα βρεις όλα τα χαρακτηριστικά του. Ευαίσθητη, συναισθηματική, αποφασιστική, εργασιομανής και control freak. Το dietchen (ντίτχεν) για μένα αποτελεί τη γέφυρα ανάμεσα σε Ελλάδα και Αγγλία, αφού πλέον ζω και σπουδάζω στο Μάντσεστερ, International Business & Marketing. Αγαπώ τη μουσική, τη μόδα, τα βιβλία, τα ταξίδια εντός και εκτός Ελλάδας. Αγαπημένος προορισμός τα τελευταία 16 χρόνια είναι η Μύκονος και δε νομίζω να υπάρξει άλλος, όπου κι αν ταξιδέψω, ό,τι κι αν εξερευνήσω...